Φωτογραφία - Video Art
inculture

inculture

Website URL:

Την απόσυρση από τις αίθουσες της ταινίας «Ετερος εγώ» αποφάσισε ο σκηνοθέτης της Σωτήρης Τσαφούλιας, λόγω ομοιότητάς της με την πρόσφατη υπόθεση της δολοφονίας του οδηγού ταξί στην Κηφισιά.

Ολόκληρη η δήλωση του κ. Τσαφούλια:

«Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθώ τις εξελίξεις γύρω από την υπόθεση του δολοφόνου του οδηγού ταξί στη Κηφισιά.

Την προηγούμενη εβδομάδα θεατές που παρακολούθησαν την προβολή της ταινίας σε κινηματόγραφο στην Αθήνα στις 7/2/2017 ενημέρωσαν πως ένας άντρας που ταιριάζει με την περιγραφή που δόθηκε στη δημοσιότητα για το φερόμενο ως δράστη, μου έκανε μια συγκεκριμένη ερώτηση στη συζήτηση που ακολούθησε με το κοινό μετά την προβολή της ταινίας.

Στα πλαίσια της έρευνας, με κάλεσαν να επιβεβαιώσω την πληροφορία που έλαβαν και να παραδώσω ό,τι υλικό υπήρχε από τη συγκεκριμένη εκδήλωση προκειμένου να συνδράμω στις έρευνες, αίτημα στο οποίο ανταποκρίθηκα, ευχόμενος ο άνθρωπος που έκανε την ερώτηση το βράδυ της 7ης Φεβρουαρίου να εμφανιστεί, προκειμένου να αποδειχθεί πως η σύνδεση του δράστη με την ταινία είναι απλά μια τραγική σύμπτωση.

Υπό το φως λοιπόν των τελευταίων εξελίξεων, αποφάσισα να αποσύρω την ταινία από τους κινηματογράφους, όχι φυσικά διότι αναγνωρίζω κάποια σύνδεσή της με τον δράστη της Κηφισιάς -άλλωστε, όπως δήλωσα, η πραγματική ζωή και η μυθοπλασία είναι δυο δρόμοι παράλληλοι που δεν συναντιούνται ποτέ- αλλά προκειμένου να μην παρεξηγηθούν οι προθέσεις οι δικές μου και των συνεργατών μου στην προσπάθειά μας να συνδράμουμε στις έρευνες.

Σας ευχαριστώ από καρδιάς για την αγάπη που δείξατε στο «Έτερος Εγώ», λυπάμαι ειλικρινά που η διά μέσω της ταινίας επαφή μας διακόπτεται τόσο ξαφνικά και εύχομαι σε όλους σας υγεία και ό,τι καλύτερο σε όλους τους τομείς της ζωής σας».

Η υπόθεση της ταινίας

Αθήνα 2015. Πέντε δολοφονίες. Κοινό χαρακτηριστικό, αρχαία ρητά του Πυθαγόρα στους τόπους των εγκλημάτων. Ο Δημήτρης Λαΐνης (Πυγμαλίωνας Δαδακαρίδης), καθηγητής εγκληματολογίας, αναλαμβάνει να λύσει το μυστήριο που κρύβεται πίσω από τους πέντε φόνους, οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους. Αναπάντεχοι σύμμαχοι του Λαΐνη στο να ξεμπλέξει το πολύπλοκο και επικίνδυνο αυτό κουβάρι, οι φίλιοι αριθμοί του Πυθαγόρα, και ένας καθηγητής μαθηματικών (Francois Cluzet).

Το ροκ εν ρολ έχασε έναν από τους ανθρώπους που το έπλασαν: Ο κιθαρίστας, συνθέτης και τραγουδιστής Τσακ Μπέρι, ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών, μπορούσε να καυχηθεί πως άλλαξε την ιστορία της μουσικής.

Ο Τσαρλς Έντουαρντ Άντερσον Μπέρι ο πρεσβύτερος βρέθηκε νεκρός μέσα στο σπίτι του από νοσοκόμους που έσπευσαν μετά από τηλεφωνική κλήση σε κέντρο άμεσης βοήθειας. Οι προσπάθειές τους να τον επαναφέρουν δεν είχαν αποτέλεσμα. 

Η οικογένεια απηύθυνε έκκληση να αντιμετωπιστεί με σεβασμό από τα μέσα ενημέρωσης καθώς πενθεί.

Τα αίτια του θανάτου του τραγουδιστή δεν αποκαλύφθηκαν από την αστυνομία.

Ο Τσακ Μπέρι αφήνει πίσω του ένα τεράστιο έργο, από το «Maybellene» ως το «Roll Over Beethoven» κι από το «Johnny B. Goode» ως το «Sweet Little Sixteen», τραγούδια που επηρέασαν γενιές ολόκληρες μουσικών.

Παρότι είναι ο Έλβις Πρίσλεϊ αυτός που έμεινε γνωστός ως ο «βασιλιάς» του ροκ εν ρολ, τον τίτλο άξιζε εξίσου ο Τσακ Μπέρι, η επιρροή του οποίου υπήρξε μνημειώδης σε κάθε παιδί που έπαιρνε στα χέρια μια κιθάρα κι ονειρευόταν να γίνει αστέρι της μουσικής, από τον Πολ Μακάρτνεϊ και τον Τζον Λένον ως τον Κιθ Ρίτσαρντς και τον Μπρους Σπρίνγκστιν. Ο Μπομπ Ντίλαν τον είχε αποκαλέσει κάποτε «Σέξπιρ του ροκ εν ρολ».

Αν χρειαζόταν κάποια απόδειξη για το πόσο μεγάλη ήταν η επίδραση του, αυτή την καταθέτουν οι ομότεχνοί του: από τον Μπρους Σπρίνγκστιν –με τον οποίο ο Τσακ Μπέρι είχε στενή φιλική σχέση– που τον αποκάλεσε τον «σημαντικότερο κιθαρίστα και συνθέτη του ροκ εν ρολ που έζησε ποτέ», ως τον Μικ Τζάγκερ, που τον ευχαρίστησε «για τη μουσική που μας χάρισε, που μας ενέπνευσε», κι από τον Λένι Κράβιτς, που αναφώνησε «δόξα, δόξα συ Τσακ Μπέρι, χωρίς εσένα κανένας από μας δεν θα ήταν εδώ» ως τον Ρίνγκο Σταρ, που αποκάλεσε τον εκλιπόντα «τον κύριο Ροκ εν Ρολ». Οι αναρτήσεις διάσημων μουσικών στο Twitter διαδέχονται η μια την άλλη.

«Αν ήθελες να δώσεις στο ροκ εν ρολ ένα άλλο όνομα», είχε δηλώσει κάποτε ο Τζον Λένον, «θα μπορούσες να το πεις "Τσακ Μπέρι"».

Όταν ο Ρίτσαρντς είχε αναγγείλει την εμφάνιση επί σκηνής του καλλιτέχνη που θα εντασσόταν στο Rock and Roll Hall of Fame εν έτει 1986 πια, είχε πει: «Μου είναι πολύ δύσκολο να μιλήσω για τον Τσακ Μπέρι, επειδή έχω αντιγράψει κάθε νότα που έχει παίξει ποτέ. Αυτός είναι ο κύριος που τα ξεκίνησε όλα».

Συνθέτης και ερμηνευτής δεκάδων κλασικών ροκ κομματιών, ο Τσακ Μπέρι έγραψε τα περισσότερα τραγούδια του τις δεκαετίες του 1950, του 1960 και του 1970, ενώ απέκτησε μεγάλη φήμη και για τη σκηνική του παρουσία. Ήταν γνωστός με το παρατσούκλι «Crazy legs».
Γεννημένος την 18η Οκτωβρίου 1926 στο Σεντ Λούις, έμαθε να παίζει κιθάρα σε ρυθμούς τζαζ όταν ήταν παιδί. Έπιασε δουλειά σε κουρείο, παντρεύτηκε, έγινε πατέρας και συμπλήρωνε το εισόδημά του παίζοντας κιθάρα με μια μπάντα σε κλαμπ, όπου τον ανακάλυψε ο Μάντι Γουότερς, ο θρύλος της μπλουζ και του πρότεινε να απευθυνθεί σε μια δισκογραφική εταιρεία.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 η επιτυχία του ήταν τεράστια, τα τραγούδια του ακούγονταν παντού, και ο μαύρος καλλιτέχνης είχε γίνει ήρωας της λευκής νεολαίας που το ροκ την είχε συναρπάσει—και αυτό παρότι ο φυλετικός διαχωρισμός στις ΗΠΑ παρέμενε ακόμα κραταιός. Αλλά στην καριέρα του μπήκε φρένο όταν καταδικάστηκε το 1961 σε φυλάκιση δυόμισι χρόνων για μια υπόθεση ηθών: κατηγορήθηκε ότι μετέφερε μια ανήλικη ιθαγενή, μια 14χρονη σερβιτόρα, από μια Πολιτεία σε μια άλλη με «ανήθικους» σκοπούς. Εξέτισε ενάμισι χρόνο.
Για πολλούς, η καταδίκη του Τσακ Μπέρι από ένα σώμα αποκλειστικά λευκών ενόρκων ήταν κάτι σαν προειδοποίηση προς τους Αφροαμερικανούς καλλιτέχνες.

Αργότερα κατάφερε να γυρίσει σελίδα και να συνεχίσει την καριέρα του, γνωρίζοντας ξανά την επιτυχία με το «My Ding A Ling» (1972). Αλλά είχε κι άλλα προβλήματα με τη δικαιοσύνη. Το 1979, καταδικάστηκε για φοροδιαφυγή. Ήταν γνωστός για την απληστία του, τόσο που ο Μικ Τζάγκερ είχε πει κάποτε πως ήταν τόσο «φτηνός» που μετατρεπόταν σε «παρωδία του εαυτού του». Σταδιακά, άρχισε να αποσύρεται.

Την ημέρα που έκλεισε τα 90 όμως, ο Τσακ Μπέρι είχε μια ανακοίνωση να κάνει: ότι τέλειωσε ένα καινούργιο άλμπουμ, το πρώτο έπειτα από 38 χρόνια. Ο δίσκος, που ηχογραφήθηκε σε στούντιο κοντά στο Σεντ Λούις, έχει τον τίτλο «Chuck» και αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στη χρονιά. Ο Τσακ Μπέρι αφιέρωσε τον δίσκο στη σύζυγό του επί εξήντα οκτώ χρόνια, την Τόντι.

Κι αν ο Τσακ Μπέρι πήγε στους ουρανούς, ένα τραγούδι του έχει προηγηθεί: το «Johnny B. Goode» είναι το μοναδικό ροκ τραγούδι στους δίσκους με διάφορα μουσικά κομμάτια που εστάλη στο διάστημα το 1977 μέσα στα μη επανδρωμένα διαστημόπλοια Voyager I και Voyager II με την ελπίδα ότι οι εξωγήινοι θα μπορέσουν να τον ακούσουν. Και τα δυο διαστημόπλοια βρίσκονται σήμερα εκτός ηλιακού συστήματος.

Την άμεση πραγματοποίηση αυτοψίας στις νέες, σημαντικές βυζαντινές αρχαιότητες που ανακαλύφθηκαν στις δυο εισόδους του σταθμού «Αγία Σοφία», στο πλαίσιο των εργασιών για την κατασκευή του Μετρό Θεσσαλονίκης, αποφάσισαν τα μέλη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ).

«Προκειμένου να συζητήσουμε καλύτερα το θέμα, είναι σημαντικό να προχωρήσουμε σε αυτοψία, κατά την οποία μπορεί να γίνει και επιτόπου συζήτηση με την Αττικό Μετρό, που δεν έχει ακόμα καταθέσει τη μελέτη διαμόρφωσης των δυο εισόδων του σταθμού, ενώ και η Εφορεία Αρχαιοτήτων θα μπορεί να πει την άποψή της», ανέφερε στο ΚΑΣ η γγ του ΥΠΠΟΑ, Μαρία Ανδρεαδάκη-Βλαζάκη, τονίζοντας την αναγκαιότητα της επιτόπου παρουσίας της Ολομέλειας του Συμβουλίου, η οποία αποφασίστηκε να γίνει την Παρασκευή, 17 Μαρτίου.

Στη συζήτηση επισημάνθηκαν για άλλη μια φορά οι αγώνες της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, που πριν ακόμα αρχίσει το έργο της κατασκευής του Μετρό στην πόλη, είχε εκφράσει τις αντιρρήσεις της για τη χάραξη του έργου, το οποίο θα περνούσε, όπως και έγινε, μέσα από την καρδιά της βυζαντινής Θεσσαλονίκης (το γεγονός τονίστηκε και σε σημείωμα του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, που αναγνώστηκε στη συνεδρίαση).

«Διαχειριζόμαστε πολύ δύσκολα θέματα στο Μετρό Θεσσαλονίκης. Με τον σταθμό “Βενιζέλου” καταφέραμε να διατηρήσουμε τις αρχαιότητες στο κύριο σώμα του σταθμού. Εδώ (σσ στον σταθμό “Αγία Σοφία”), έχουν αφαιρεθεί από το κύριο σώμα. Οι πολύ σημαντικές αρχαιότητες είναι στις κύριες εισόδους που πρέπει να δούμε πώς θα διασωθούν, αλλά και με ποιο τρόπο η ζωή των κατοίκων στη Θεσσαλονίκη να μην διαταραχθεί. Είναι ένα δύσκολο θέμα, γι’ αυτό κανείς πρέπει να έχει επισκεφτεί τον χώρο», τόνισε η κ. Βλαζάκη.

Τι βρέθηκε λοιπόν στη νότια και βόρεια είσοδο του σταθμού της Αγίας Σοφίας; 

Όπως παρουσιάστηκε στη συνεδρίαση από τις αρμόδιες διευθύνσεις, πρόκειται για τα υπολείμματα δυο πλακόστρωτων ημικυκλικών πλατειών του 6ου αι μΧ, περικλειόμενες από ημικυκλικές στοές, όπου πιθανότατα λειτουργούσαν καταστήματα και εργαστήρια.
Πιο συγκεκριμένα, στη νότια πλευρά (εκτός από υπολείμματα οικοδομημάτων του 19ου αιώνα), εντοπίστηκαν, μεταξύ άλλων, τμήμα μαρμαρόστρωτης πλατείας (μέγιστης σωζόμενης έκτασης περίπου 180 τμ) στρωμένης με ορθογώνιες πλάκες διαφόρων μεγεθών, τμήμα στοάς, έκτασης 27,5 μ, καθώς και τμήμα καμπύλου στυλοβάτη (αποκαλύφθηκε σε μέγιστο μήκος 14,20 μ. και σωζόμενο ύψος 10 εκ.), που έφερε κίονες πάνω σε βάσεις με βάθρο. Δυο πεσμένοι αράβδωτοι μονολιθικοί πεσσοί από θεσσαλικό μάρμαρο και βάθρα με συμφυή βάση κίονα (in situ εντοπίστηκαν μια βάση κίονα κι ένα βάθρο), καθώς και θραύσματα ψηφιδωτών που υποδηλώνουν τον πολυτελή διάκοσμο των τόξων της στοάς, συμπληρώνουν την εικόνα. Ένα στρώμα καταστροφής του 8ου ή 9ου αιώνα κάλυπτε σχεδόν όλη την επιφάνεια της μαρμαρόστρωτης πλατείας, ενώ εικάζεται ότι η όλη διαμόρφωση ήταν σε χρήση τουλάχιστον από την πρώιμη βυζαντινή περίοδο.


Στη βόρεια είσοδο τα ευρήματα ήταν ανάλογα. Εκτός από τμήματα της μαρμαρόστρωτης πλατείας, της στοάς και του στυλοβάτη, βρέθηκαν επίσης μεσοβυζαντινές τοιχοποιίες, πλίνθινα τοξωτά ανοίγματα στο ανατολικό πέρας του καμπύλου στυλοβάτη και του τοίχου της ημικλυκλικής στοάς, από τα οποία διέρχονταν κτιστοί αγωγοί, ο βόρειος στυλοβάτης του Decumanus Maximus, της κεντρικής ρωμαϊκής λεωφόρου, καταστήματα, ένα οικοδόμημα, πιθανόν κρηναίο, τμήμα ψηφιδωτού, μια κλίμακα δυο σκαλοπατιών από μαρμάρινες πλάκες σε δεύτερη χρήση και τα κατάλοιπα ενός μονόχωρου ναϋδρίου.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η γενική διευθύντρια αρχαιοτήτων και πολιτιστικής κληρονομιάς του υπουργείου Πολιτισμού, Ελένη Κόρκα, που βρέθηκε χτες στην περιοχή των ευρημάτων, τα χαρακτήρισε «καταπληκτικά» και την εμπειρία της «φοβερή».«Ήταν πραγματικά μια φοβερή εμπειρία να δει κανείς τα καταπληκτικά αυτά αρχαία. Σου δίνει μια τελείως διαφορετική εικόνα της Θεσσαλονίκης, που δεν έχουμε δει ούτε σε άλλες πόλεις, ούτε στους άλλους σταθμούς.

Αναμφίβολα αξίζει μια αυτοψία», επισήμανε την ανάγκη μιας σωστής εισήγησης της Αρχαιολογικής και της τοπικής Υπηρεσίας, σημειώνοντας ωστόσο ότι το θέμα ήρθε λίγο εσπευσμένα, «καθώς μόλις χτες ήταν ακόμα σε πλήρη ανάπτυξη το εργοτάξιο και στους δυο χώρους». Πληροφόρησε επίσης, ότι μόλις τώρα βρέθηκε ένα ψηφιδωτό εκπληκτικής τέχνης, ίσως του 5ου ή των αρχών του 4ου αιώνα.

Το νέο μνημειακό σύνολο, που εντοπίστηκε στη διασταύρωση της κεντρικής ρωμαϊκής λεωφόρου Decumanus Maximus με τον δρόμο cardo, βρίσκεται πάνω στον άξονα δύο σημαντικών παλαιοχριστιανικών μνημείων, της Βασιλικής της Αχειροποιήτου και της επισκοπικής Βασιλικής, στη θέση του ναού της Αγίας Σοφίας.

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 18 χρόνων από την 1η διοργάνωση του Βραβείου ∆ΕΣΤΕ, πραγματοποιείται ηέκθεση Βραβείο ∆ΕΣΤΕ: Μια Επετειακή Έκθεση, 1999-2015 με έργα των 9 βραβευθέντων καλλιτεχνών από το 1999 έως  και  το  2015.

Η  έκθεση, η  οποία  δίνει  μια  ευκαιρία  επισκόπησης  της νεότερης  καλλιτεχνικής  δημιουργίας,  θα  εγκαινιαστεί  στους  χώρους  του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης στις 5 Απριλίου και θα διαρκέσει έως τις 17 Σεπτεμβρίου 2017. 

Η συνεργασία αυτή μεταξύ του Ιδρύματος ∆ΕΣΤΕ και του Μουσείου εντάσσεται στο πλαίσιο του προγράμματος «Βήμα στους Νέους», με  το  οποίο  το  Μουσείο  Κυκλαδικής  Τέχνης  ανοίγει  ένα  διάλογο  με  τους νέους,  ενημερώνει  το  κοινό  για  τη  σύγχρονη  δημιουργία  και ενισχύει  ένα δυναμικό περιβάλλον ανταλλαγής ιδεών.

Το  Βραβείο ∆ΕΣΤΕ  θεσμοθετήθηκε  το  1999  και  απονέμεται  κάθε  δύο χρόνια σε έναν Έλληνα ή Κύπριο καλλιτέχνη, που ζει στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό.

Στόχος  του Βραβείου ∆ΕΣΤΕ είναι η ανάδειξη μιας ανερχόμενης  γενιάς καλλιτεχνών, που αποτελεί κύριο άξονατης πολιτικής του Ιδρύματος για τη στήριξη και την προώθηση της σύγχρονης τέχνης.

Στην  έκθεση  συμμετέχουν  οι  καλλιτέχνες: Λουκία  Αλαβάνου,  Αναστασία ∆ούκα, Ειρήνη Ευσταθίου, Χριστόδουλος Παναγιώτου, Μαρία Παπαδημητρίου, Άγγελος  Πλέσσας,  Γεωργία  Σαγρή,  Κώστας  Σαχπάζης  και  Παναγιώτα Τζαμουράνη.


Οι Συμμετέχοντες Καλλιτέχνες:

Aποτελούμενα  από  ‘κολάζ’  αποσπασμάτων  από  κινηματογραφικό  υλικό συνυφασμένο  με  δικές  της  σεκάνς,  τα  βίντεο  και  οι  εγκαταστάσεις  της Λουκίας  Αλαβάνου (Βραβείο  ∆ΕΣΤΕ  2007) συνιστούν  μια  διερεύνηση  της επιρροής του κινηματογράφου στη διαμόρφωση και τη δόμηση της μνήμης. Τα διαστρωματωμένα soundtrackτων βίντεο λειτουργούν ενοποιητικά, δημιουργώντας  ταυτόχρονα  ροή  μεταξύ  των  παράταιρων  εικόνων,  αυτό που  ο  Μπρεχτ  ονομάζει Verfremdungseffekt (αποστασιοποίηση).
Έχοντας μεγαλώσει  σε  ένα  κομμουνιστικό  περιβάλλον  στα  μεταδικτατορικά  χρόνια της   Ελλάδας,   η   Αλαβάνου   υιοθετεί   τον   μετα-συγχρονισμό   στον κινηματογράφο ως μέσο για να παρωδήσει την προπαγάνδα, να υπερτονίσει τις  αντιφάσεις  και  να  εκμεταλλευτεί  το  ‘πραγματικό’  και  το  ‘making-strange’.

Η Αναστασία  ∆ούκα (Βραβείο  ∆ΕΣΤΕ  2011) με  τη  δουλειά  της  αναζητά  τη συνείδηση του αντικειμένου/σώματος καθώς αυτό κινείται και επικοινωνεί στον χρόνο και στον χώρο.  Ανατέμνει  τον  χρόνο  σε  μικρότερες  στάσεις εκτόνωσης και τεντώνει στον χώρο το δέρμα του σαν χαρτί απλωμένο σε σκοινί. Παράλληλα μεταφράζει τη γλώσσα για να κατανοήσει τις τοποθεσίες της  ομιλίας.  Η  καλλιτέχνις  αναγνωρίζει  στα  υλικά  την  ικανότητα  να ανακλάσουν τη δική της αδυναμία και δυνατότητα. Επιθυμεί να είναι αγωγός μεταξύ  των  ενδιάμεσων,  διαδοχικών  και  αντιθετικών  στάσεων  που διαμορφώνουν  οι  ταξικές  δομές,  οι  αρχιτεκτονικοί  περιορισμοί  και  οι προσωπικές ανατομίες.

Η Ειρήνη   Ευσταθίου (Βραβείο   ∆ΕΣΤΕ   2009) εργάζεται   με   σειρά διαφορετικών  μέσων,  από  τη  ζωγραφική  και  τη  χαρακτική,  μέχρι εγκαταστάσεις μικρής κλίμακας και performance. Η δομή της εργασίας της συχνά ξεκινάει με τη δημιουργία αρχείων πρωτογενούς αρχειακού υλικού, σε συνδυασμό με υλικό που συλλέγειαπό τις περιηγήσεις της στο αστικό τοπίο, με στόχο την εκ νέου αφήγησηελασσόνων ιστοριογραφιών. Με την χρήση αρχειακού υλικού επιδιώκει να εξετάσει διαύλους εξερεύνησης του τρόπου  με  τον  οποίο  υπάρχουσες  εικόνες  μπορούν  να  μεταδώσουν καταστάσεις  πέρα  απότα  αυστηρά  όρια  της  ειδησιογραφίας  και  της ιστορίας.  Επιπρόσθετα  αποδίδει  τον  τρόπο  με  τον  οποίο  οι  μικρές  αυτές ιστοριογραφίες είναι αποτυπωμένες στο αστικό τοπίο, εκτελώντας έτσι μια ανεπίσημη,  ιδιόμορφη  και  ανθρωποκεντρική  αρχαιολογία  του  παρόντος  και του πρόσφατου παρελθόντος.

Το  ευρύ  πεδίο  έρευνας  του Χριστόδουλου  Παναγιώτου (Βραβείο  ∆ΕΣΤΕ 2005) εστιάζει στον εντοπισμό και την αποκάλυψη των κρυμμένων εκείνων αφηγημάτων  που  ενυπάρχουν  στο  οπτικό  αρχείο  της  ιστορίας  και  του χρόνου.Ο καλλιτέχνης δεν ενδιαφέρεταιγια την αρχειοθέτηση πέρα από το σημείο  στο  οποίο  αποκαλύπτεται  η  ιδεολογία  που  τη  χαρακτηρίζει.  Η αισθητική  του  αρχείου  δεν  αποτελεί  αυτοσκοπό  της  δουλειάς  του. Ενδιαφέρεται για τις ιστορικές αφηγήσεις και τις δομές τους. Μέσα από τις αδυναμίες  τους,  τα αρχεία  διευκολύνουν  την  κατανόηση  και  ίσως  τον επαναπροσδιορισμό.

Για τη Μαρία Παπαδημητρίου (Βραβείο ∆ΕΣΤΕ 2003) η λέξη τέχνηδιατηρεί μέσα   στην   ετυμολογία   της   την   υπόσχεση   της   σύνδεσης   μεταξύ χειροτεχνίας  και  τεχνογνωσίας.  Η  καλλιτέχνις  χρησιμοποιεί τον εαυτό  της ως  μέσο  ανάπτυξης  διαλόγου  με  τους  άλλους,  και  για  να  καταλάβει  την τέχνηως  μια  ενεργή  κοινωνική  διεργασία,  γεμάτη  αντιφάσεις  όσο  και δυνατότητες.Από αυτή την άποψη, υποθέτει πως η δουλειά της, που έχει να  κάνειπερισσότερο  με  τη  διαδικασία  και  την  αλλαγή  παρά  με  το ολοκληρωμένο  προϊόν,  μπορεί  να  ιδωθεί  σαν  μια  μορφή  ακτιβισμού. Αντιμετωπίζει  τη  δημιουργία  τέχνης  ως  μια  ανθρωπιστική  δραστηριότητα, διότι  βλέπει  την  τέχνη  στην  ανθρωπότητα  ως  κάτι  που  εμπλέκει  και επηρεάζει τις ζωές των ανθρώπων.

To έργο  του Άγγελου  Πλέσσα (Βραβείο  ∆ΕΣΤΕ  2015) επικεντρώνεται  στη δικτύωση  της  ψηφιακής  μας  ζωής  και  της  ζωής  μας  εκτός  δικτύου,  με τρόπους  που  μας  κάνουν  να  κατανοήσουμε  τις  δύο  καταστάσεις.  Οι δραστηριότητες   του  Πλέσσα  περιλαμβάνουν  περφόρμανς  και artistresidencies, ιδιωτικές εκδόσεις και ιστοσελίδες, γλυπτική και εκπαιδευτικά projects.  Τα  τελευταία τέσσερα  χρόνια  διοργανώνει σε  μακρινούς  τόπους ετήσιες  συγκεντρώσεις,  όπως  της Αιώνιας  ∆ιαδικτυακής  Αδελφότητας και πιο πρόσφατα του Πρωτοκόλλου Πειραματικής Εκπαίδευσης, δημιουργώντας εντατικές  εμπειρίες,  συνήθως  διάρκειας  μιας  εβδομάδας,  που  καθιστούν ασαφή τα όρια εργασίας και ελεύθερου  χρόνου.

Ο πυρήνας του έργου της Γεωργίας Σαγρή (Βραβείο ∆ΕΣΤΕ 2001) βασίζεται στη  διερεύνηση  της  περφόρμανς  ως  ένα  συνεχώς  εξελισσόμενο  πεδίο κοινωνικού βίου και οπτικού πολιτισμού, αλληλένδετα, ωστόσο διακριτά από τη διαλεκτική της αναπαράστασης στο θέατρο, τη μουσική και τον χορό. Η δουλειά  της  καλλιτέχνιδας,  εκτός  από τις  περφόρμανς  των  τελευταίων δεκαπέντε  ετών,  απαρτίζεται  από  βίντεο,  έργα  που  δημιουργήθηκαν  σε περιβάλλον  υπολογιστή,  κείμενα,  εγκαταστάσεις  και  σχέδια.  Η  πλειοψηφία των έργων της είναι επηρεασμένη από τη συνεχή ενασχόλησή της με τα πολιτικά  κινήματα  καιτην  πάλη  με  θέματα  αυτονομίας,  χειραφέτησης  και αυτο-οργάνωσης.

Το έργο του Κώστα Σαχπάζη (Βραβείο ∆ΕΣΤΕ 2013) βασίζεται στις ιδιότητες και τα χαρακτηριστικά των υλικών, τόσο ως φυσικές οντότητες όσο και ως νοητικές  δομές.  Χρησιμοποιεί  μία  ποικιλία  υλικών  όπως  δέρμα,  ρητίνη, μέταλλα,  πλαστικές  ύλες,  ξύλο  και  χρώμα,  και  δοκιμάζει  τη  δυνατότητά τους ν’ αναδιαμορφωθούν σε αφηρημένα σύνολα με πλούσιες επιφάνειες. Η μορφή  είναι  ο  δομικός  πυρήνας  των  αντικειμένων  του  την  οποία  ο καλλιτέχνης ανακατασκευάζει σε μια φαντασίωση, και παραμένει φευγαλέα και  σε  διαρκή  κατάσταση  ροής.  Χειρονομίες,  σχήματα,  ιδέες  και  υλικά δοκιμάζονται, αρχειοθετούνται,      αναθεωρούνται,      διασπώνται, συμπυκνώνονται και τελικά χρησιμοποιούνται για να σχηματίσουν ένα έργο άμεσο  και  αποφασιστικό  το  οποίο  χαρακτηρίζεται  από  τη  μόνιμη  διάθεσή του να υπονομεύει την ίδια του τη φόρμα.

Για  την Παναγιώτα  Τζαμουράνη (Βραβείο  ∆ΕΣΤΕ  1999) ήχοι,  καθημερινά αντικείμενα,   εξωτερικοί   χώροι,   οικογενειακό   περιβάλλον,   αλλά   και οτιδήποτε  περιβάλλει  την  καθημερινότητά  μας  είναι  το  υλικό  απ’  όπου πηγάζουν  πειραματισμοί  για  μια  απόπειρα  προσδιορισμού  εννοιών  και καταστάσεων  που  σχετίζονται  με  τον  χώρο  γύρω  της.  Η  αίσθηση αναζήτησης για το τι είναι αληθινό μέσα από την ανακατασκευή ήχων και εικόνων, είναι οργανικό μέρος των πειραματισμών της. Στα βίντεο της Τζαμουράνη  εύκολα  διαπιστώνει  κανείς  ότι  ακόμα  και  τυχαίες  λήψεις δένουν λειτουργικά τα μέρη ώστε να εκπληρώνουν την αποστολή τους, το αισθηματικό  και  εννοιολογικό  αποτέλεσμα. Εικόνα  και  ήχος  λειτουργούν αλληλένδετα σε μια προσπάθεια να προσδιοριστεί ο χώρος.

Με την ευκαιρία της έκθεσης Βραβείο ∆ΕΣΤΕ: Μια Επετειακή Έκθεση, 1999-2015, θα κυκλοφορήσει δίγλωσσος (Ελληνικά/Αγγλικά) κατάλογος ο οποίος τιμά  και  επανεξετάζει  όχι  μόνο  το  έργο  των  βραβευμένων  καλλιτεχνών αλλά  και  όλους  όσους  έχουν  συμβάλει  στην  δεκαοκτάχρονη  πορεία  του

Το Λύκειo Επιδαύρου είναι ένα διεθνές θερινό σχολείο αρχαίου δράματος, ένα διεθνές κέντρο εφαρμοσμένης μελέτης του αρχαίου δράματος, που θα λειτουργεί κάθε χρόνο κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, στην περιοχή της Αρχαίας Επιδαύρου και θα απευθύνεται σε φοιτητές/τριες των Τμημάτων Θεατρικών Σπουδών με κατεύθυνση θεατρικής πρακτικής, σε σπουδαστές/τριες των Ακαδημιών Θεάτρου και των Δραματικών Σχολών αλλά και σε απόφοιτους εώς και δύο έτη από όλον τον κόσμο.

Το Λύκειο Επιδαύρου υλοποιείται στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και σε συνεργασία με το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

Στόχος του η έρευνα του αρχαίου δράματος (τραγωδία, κωμωδία, σατυρικό δράμα) σε βιωματικό επίπεδο, η οποία θα περιλαμβάνει διαφορετικές αισθητικές τάσεις, καλλιτεχνικές “σχολές”, μεθόδους και ερμηνευτικές προσεγγίσεις – από τις πιο παραδοσιακές μέχρι τις πιο πειραματικές.

Τα αποτελέσματα του ολοκληρωμένου ερευνητικού και μαθησιακού προγράμματος θα παρουσιάζονται στο τέλος κάθε περιόδου, σε ειδικές εκδηλώσεις ανοιχτές στο κοινό και ενταγμένες στο γενικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Επιδαύρου.

Ειδικότερα, το Λύκειο Επιδαύρου θα περιλαμβάνει κύκλους μαθημάτων, σύντομα σεμινάρια, εκπαιδευτικές επισκέψεις και άλλες δράσεις που θα γίνονται σε διάφορα μέρη στη γύρω περιοχή, ειδικά επιλεγμένα για τους σκοπούς αυτού του θεσμού (αρχαία θέατρα, αρχαιολογικούς χώρους, φυσικά τοπία, σχολεία), σε συνεργασία με τους  αντίστοιχους φορείς διαχείρισης

Οι ενδιαφερόμενοι σπουδαστές μπορούν να υποβάλουν αιτήσεις συμμετοχής έως τις 15 Απριλίου.

O καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος όρισε το νεοσύστατο λύκειο ως ένα διεθνές θερινό σχολείο αρχαίου δράματος, που θα λειτουργεί κάθε χρόνο αρχής γενομένης από 14 έως 19 Ιουλίου 2017, στη διάρκεια του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, στην περιοχή του Αρχαίου Θεάτρου Επιδαύρου/Δήμου Ασκληπιείου.

Απευθύνεται σε σπουδαστές Τμημάτων Θεατρικών Σπουδών με κατεύθυνση θεατρικής πρακτικής, σπουδαστές Ακαδημιών Θεάτρου και Δραματικών Σχολών και σε απόφοιτους έως δύο έτη.

Στόχος του η έρευνα του αρχαίου δράματος (τραγωδία, κωμωδία, σατυρικό δράμα) σε βιωματικό επίπεδο, η οποία θα περιλαμβάνει διαφορετικές αισθητικές τάσεις, καλλιτεχνικές «σχολές», μεθόδους και ερμηνευτικές προσεγγίσεις - από τις πιο παραδοσιακές μέχρι τις πιο πειραματικές.

Το πρόγραμμα σπουδών, με θεματική για το 2017 «Η έλευση του ξένου» περιλαμβάνει μαθήματα, που θα πραγματοποιούνται κυρίως σε εξωτερικούς χώρους και σε σχέση με τα μνημεία της περιοχής, τα οποία θα παράσχουν βιωματική γνώση, την εμπειρία του ανοιχτού χώρου και θα διευρύνουν το πεδίο της έρευνας γύρω από συγκεκριμένες εκφραστικές τεχνικές και εργαλεία σκηνικής παρουσίας.

Αυτό είναι και το βασικό κριτήριο για την επιλογή των προσκεκλημένων καθηγητών.

Ανάμεσα τους ο διεθνούς φήμης και πολυβραβευμένος Ρώσος σκηνοθέτης και καθηγητής Αντολφ Σαπίρο, ο σκηνοθέτης Φιλίπ Ζαρίλι, γνωστός ερμηνευτής και δάσκαλος μιας μοναδικής εκπαιδευτικής μεθόδου για ηθοποιούς, που συνδυάζει γιόγκα και ασιατικές πολεμικές τέχνες, οι Σιμόν Ακμπαριάν και Κατριν Σάουμπ Ακμαπριάν από τους βασικούς συντελεστές του θρυλικού «Θεάτρου του Ήλιου» της Αριάν Μνουσκίν, η Ροζάλμπα Τόρες Γουερέρο, από τα βασικά μέλη των Rosas, ομάδας χορού της Αν Τερέζ ντε Κεερσμάακερ, ο ηθοποιός και δάσκαλος Ενρίκο Μποναβέρα από τους βασικούς συνεργάτες του Piccolo Teatro του Μιλάνου, η ερμηνεύτρια, ηθοποιός και σκηνοθέτις Μάρθα Φριντζήλα, ο σκηνοθέτης Σίμος Κακάλας, η ηθοποιός με μεγάλη εμπειρία στο παραδοσιακό τραγούδι Ρηνιώ Κυριαζή, η θεατρολόγος, μεταφράστρια και κριτικός Ελένη Βαροπούλου κ.ά.

Περισότερες πληροφορίες για το Λύκειο Επιδαύρου στο e-mail Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε. , καθώς και στην ιστοσελίδα του Λυκείου.

Σελίδα 1 από 253