Εκδηλώσεις, Μουσική, Συναυλίες
inculture

inculture

Website URL:

Μετά τους Ντάριο Φο, Μπρετ Μπέιλι, Κριστόφ Βαρλικόφσκι και Ανατόλι Βασίλιεφ, το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (ΔΙΘ) επέλεξε φέτος τη βραβευμένη Γαλλίδα ηθοποιό, Ιζαμπέλ Ιπέρ, να γράψει το Μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου.

Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου και εορτάζεται στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα.

Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου εκπροσωπεί για τη θεατρική κοινότητα μια ευκαιρία υπενθύμισης της ετερότητας αυτής της καλλιτεχνικής έκφρασης και προώθησης του αντίκτυπου που αυτή έχει στις σύγχρονες κοινωνίες.

Το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου τιμά κάθε χρόνο αυτή την παγκόσμια γιορτή, καλώντας μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου για να γράψει το μήνυμα.

Το μήνυμα μεταφράζεται σε περισσότερες από 50 γλώσσες, δημοσιοποιείται μέσα από το δίκτυο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και τα Εθνικά του Κέντρα (περισσότερα από 90 Εθνικά Κέντρα και πολλά Συνεργαζόμενα Μέλη) αλλά και θεατρικούς οργανισμούς σε όλο τον κόσμο, διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε σε όλο τον κόσμο.

Το ΔΙΘ έχει ως στόχο να προωθεί τις εθνικές και διεθνείς δραστηριότητες που διοργανώνονται στο πλαίσιο των εορτασμών για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. Φέτος, η Γενική Διευθύντρια της ΟΥΝΕΣΚΟ, Ιρίνα Μπόκοβα, χαιρετίζει με τη σειρά της την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2017.

Μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 2017- Ιζαμπέλ Ιπέρ

Μας βρίσκει εδώ, όπως και κάθε χρόνο την Άνοιξη, το 55ο έτος εορτασμών της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου.

Μια μέρα, σημαίνει 24 ώρες, που ξεκινούν πρώτα από το θέατρο Νο και το Bunraku, περνούν από την Όπερα του Πεκίνο και το Kathakali, καθυστερούν κάπου μεταξύ Ελλάδας και Σκανδιναβίας, από τον Αισχύλο έως τον Ίψεν, από τον Σοφοκλή στον Στρίντμπεργκ, μεταξύ Αγγλίας και Ιταλίας, από τη Σάρα Κέιν στον Πιραντέλλο, μα και στη Γαλλία μεταξύ άλλων, εδώ που βρισκόμαστε τώρα, στο Παρίσι, στην πόλη που εξακολουθεί να φιλοξενεί τα περισσότερα θεατρικά σχήματα από το εξωτερικό.

Έπειτα, σε αυτές τις 24 ώρες, θα οδηγηθούμε από το Παρίσι στη Ρωσία, από τον Ρακίνα και τον Μολιέρο στον Τσέχωφˑ μπορούμε ακόμη να διασχίσουμε τον Ατλαντικό για να καταλήξουμε σ’ ένα πανεπιστήμιο στην Καλιφόρνια, όπου εκεί οι νέοι άνθρωποι ίσως ανακαλύπτουν εκ νέου το θέατρο.

Γιατί το θέατρο πάντοτε αναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του. Είναι η σύμβαση που πρέπει διαρκώς και ακαταπόνητα να καταργείται. Και έτσι παραμένει ζωντανό.

Το θέατρο σφύζει από ζωή, αψηφώντας το χώρο και το χρόνοˑ τα πιο σύγχρονα έργα τρέφονται από τα επιτεύγματα των περασμένων αιώνων, τα πιο κλασικά ρεπερτόρια εκσυγχρονίζονται κάθε φορά που ερμηνεύονται ξανά.

Μια Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, προφανώς, δεν είναι μια συνηθισμένη, καθημερινή, μέρα. Είναι η μέρα που αναβιώνει έναν απέραντο χωροχρόνο και για να επικαλεστώ αυτόν το χωροχρόνο θα ήθελα να καλέσω εδώ έναν γάλλο θεατρικό συγγραφέα, τόσο ταλαντούχο όσο και διακριτικό, τον Ζαν Ταρντιέ.

Για το χώρο ερωτά ποια είναι η μακρύτερη διαδρομή από το ένα σημείο στο άλλο… Για το χρόνο προτείνει να μετρούμε σε δέκατα δευτερολέπτου το χρόνο που χρειαζόμαστε για να προφέρουμε τη λέξη «αιωνιότητα».

Για το χωροχρόνο είπε επίσης: «Πριν κοιμηθείτε εστιάστε την προσοχή σας, νοερά, σε δύο σημεία στο χώρο και υπολογίστε πόσος χρόνος χρειάζεται, στο όνειρο, να πάτε από το ένα σημείο στο άλλο». Στη μνήμη μου έχω κρατήσει τη φράση «στο όνειρο». Φαίνεται ότι ο Ζαν Ταρντιέ και ο Μπομπ Γουίλσον έχουν συναντηθεί.

Μπορούμε επίσης να συνοψίσουμε τη σημασία της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου μας, ανακαλώντας στη μνήμη μας τον Σάμουελ Μπέκετ, μέσα από τον οποίο λέει η Γουίνι, με εκείνο το σβέλτο ύφος της: «Ω, τι όμορφη μέρα πρόκειται να ήταν».

Καθώς σκεφτόμουνα αυτό το μήνυμα, που είχα την τιμή να προσκληθώ να γράψω, ερχόντουσαν στη μνήμη μου όλα τα όνειρα, από όλες αυτές τις σκηνές. Έτσι, δεν ήρθα εντελώς μόνη σε αυτήν την αίθουσα της ΟΥΝΕΣΚΟˑ όλοι οι χαρακτήρες που ερμήνευσα επάνω στη σκηνή είναι εδώ μαζί μου, οι ρόλοι που φαινομενικά με εγκατέλειπαν όταν όλα τελείωναν, μα που χάραξαν μέσα μου μια υπόγεια ζωή, έτοιμοι να βοηθήσουν ή να καταστρέψουν τους επόμενους ρόλους: Φαίδρα, Αραμίντ, Ορλάντο, Έντα Γκάμπλερ, Μήδεια, Μερτέιγ, Μπλανς Ντιμπουά…

Με συνοδεύουν επίσης όλοι οι χαρακτήρες που αγάπησα και χειροκρότησα ως θεατής. Έτσι, ανήκω σε όλο τον κόσμο. Είμαι Ελληνίδα, Αφρικανή, Σύρια, Βενετσιάνα, Ρωσίδα, Βραζιλιάνα, Περσίδα, Ρωμαία, Γιαπωνέζα, Νεοϋορκέζα, γυναίκα από τη Μασσαλία, Φιλιππινέζα, Αργεντινή, Νορβηγίδα, Κορεάτισσα, Γερμανίδα, Αυστριακή, Αγγλίδα, πραγματικά ανήκω σε όλο τον κόσμο. Εκεί, στη σκηνή, βρίσκεται η πραγματική παγκοσμιοποίηση.

Στους εορτασμούς της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 1964, ο Λόρενς Ολιβιέ ανακοίνωσε ότι μετά από αγώνες που διήρκησαν πάνω από έναν αιώνα, η Αγγλία απέκτησε το Εθνικό της Θέατρο και εξέφρασε αμέσως την επιθυμία του να το διαμορφώσει ως ένα διεθνές θέατρο, τουλάχιστον στο ρεπερτόριό του. Γνώριζε πολύ καλά πως ο Σαίξπηρ ανήκει στον κόσμο.

Με χαρά ανακάλυψα ότι το πρώτο Μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου το εμπιστεύτηκαν στον Ζαν Κοκτώ, μια τέλεια επιλογή, αφού είναι ο συγγραφέας του Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες. Κι εγώ γύρισα τον κόσμο, με διαφορετικό τρόπο, έκανα το γύρο του κόσμου σε 80 θεατρικά έργα ή ταινίες. Περιλαμβάνω εδώ και τις ταινίες γιατί δεν βρίσκω ότι διαφέρουν οι ερμηνείες τους από το θέατρο και εκπλήττομαι κάθε φορά που το λέω, μα είναι αλήθεια, έτσι είναι. Δεν υπάρχει διαφορά.

Καθώς σας μιλώ εδώ δεν είμαι εγώ, δεν είμαι ηθοποιός, είμαι απλά ένας άνθρωπος από τους πολλούς που χρησιμοποιεί το θέατρο για να συνεχίσει να υπάρχει.
Είναι, λίγο, καθήκον μας. Και ανάγκη μας: με άλλα λόγια: το θέατρο δεν υπάρχει χάρη σε μας, μάλλον χάρη στο θέατρο υπάρχουμε εμείς.
Το θέατρο είναι παντοδύναμο, αντιστέκεται, επιβιώνει από το κάθε τι, πολέμους, λογοκρισία, φτώχια. Αρκεί να πούμε «Το σκηνικό είναι μια γυμνή σκηνή μιας ακαθόριστης εποχής» και να προσθέσουμε έναν ηθοποιό. Ή μία ηθοποιό. Τι θα κάνει αυτός; Τι θα πει αυτή; Θα μιλήσουν; Το κοινό περιμένει, θα αναγνωρίσει, γιατί χωρίς το κοινό δεν υπάρχει θέατρο, ποτέ δεν πρέπει να το ξεχνάμε αυτό.
Ένας μόνο θεατής στο κοινό είναι το κοινό. Μα ας μην είναι πολλές οι άδειες καρέκλες! Εκτός στον Ιονέσκο… Στο τέλος λέει η γριούλα: «Ναι, ναι, ας πεθάνουμε ενδόξως… Ας πεθάνουμε για να γίνουμε μύθος… τουλάχιστον θα αποκτήσουμε το δρόμο μας…»

Γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου για 55 χρόνια τώρα.
Στα 55 αυτά χρόνια είμαι η όγδοη γυναίκα που καλούμαι να μεταδώσω ένα μήνυμα και τελικά δεν ξέρω αν η λέξη μήνυμα ταιριάζει.

Οι προγενέστεροί μου (η πλειοψηφία επιβάλλει το αρσενικό γένος!) μίλησαν για το θέατρο της φαντασίας, της ελευθερίας, της καταγωγής, συζήτησαν το πολυπολιτισμικό θέατρο, το θέατρο της ομορφιάς, το θέατρο που θέτει αναπάντητα ερωτήματα… Το 2013, μόλις πριν τέσσερα χρόνια, ο Ντάριο Φο είπε: «Έτσι, η μόνη λύση στην κρίση βρίσκεται στην ελπίδα ότι θα οργανωθεί ένας μεγάλος διωγμός εναντίον μας και ιδιαίτερα εναντίον των νέων ανθρώπων που επιθυμούν να μάθουν την τέχνη του θεάτρου: μια νέα διασπορά των Commedianti, των δημιουργών του θεάτρου, ο οποίοι αναμφισβήτητα θα αντλήσουν από ένα τέτοιο περιορισμό αφάνταστα οφέλη για μια νέα αναπαράσταση.». Τα αφάνταστα οφέλη μοιάζουν μια πολύ καλή συνταγή, που επάξια θα μπορούσε να περιληφθεί σε κάθε πολιτική ρητορική, δεν συμφωνείτε;… Και αφού βρίσκομαι στο Παρίσι, λίγο πριν τις προεδρικές εκλογές, εισηγούμαι σε αυτούς που φαίνεται ότι επιθυμούν να μας κυβερνήσουν να προσέξουν αυτά τα αφάνταστα οφέλη του θεάτρου. Όχι όμως κυνήγι μαγισσών!

Το θέατρο για μένα είναι ο άλλος, είναι ο διάλογος, η απουσία του μίσους. Η φιλία μεταξύ των λαών, δεν γνωρίζω πολύ καλά τι θα πει αυτό, μα πιστεύω στην κοινότητα, στη φιλία μεταξύ των θεατών και των ηθοποιών, πιστεύω στην ενότητα όλων αυτών που επανενώνει το θέατρο, τους θεατρικούς συγγραφείς, τους μεταφραστές, τους φωτιστές, τους σχεδιαστές κοστουμιών, τους σκηνογράφους, αυτούς που ερμηνεύουν το θέατρο και αυτούς που το δημιουργούν και αυτούς που το επισκέπτονται. Το θέατρο μας προστατεύει, μας προφυλάσσει… Μου φαίνεται πως μας αγαπά… όσο το αγαπάμε…

Θυμάμαι έναν παλιό σκηνοθέτη, ο οποίος κάθε βράδυ στα παρασκήνια, προτού να ανοίξει η αυλαία, φώναζε με στεντόρεια φωνή: «Τόπο για το Θέατρο!». Και αυτή είναι και η τελευταία μου φράση. Σας ευχαριστώ. (Μετάφραση από τα γαλλικά: Αγγέλα Χριστοφίδου) Ιζαμπέλ Ιπέρ
Η Ιζαμπέλ Ιπέρ σπούδασε τη ρωσική γλώσσα στο Ινστιτούτο Εθνικών (Σλαβικών) Γλωσσών και Ανατολικών Πολιτισμών, ενώ παράλληλα παρακολουθούσε μαθήματα υποκριτικής στη Σχολή de la rue Blanche και στην Εθνική Ακαδημία Δραματικών Τεχνών, στο Παρίσι. Μαθήτευσε κοντά σε διαπρεπείς καθηγητές όπως ο Ζαν-Λοράν Κοσέ και ο Αντουάν Βιτέζ.

Διακρίθηκε από τις πρώτες της εμφανίσεις στον κινηματογράφο, σε ταινίες όπως Ο χορός των διεφθαρμένων (Les Valseuses) του Μπερτράν Μπλιέ, Aloise της Λιλιάν ντε Κερμαντέκ και Ο ανακριτής και ο δολοφόνος (Le Juge et l’ Assassin) του Μπερτάν Ταβερνιέ. Για την ερμηνεία της στην ταινία Για μια νύχτα αγάπης (La Dentellière) του Κλοντ Κορετά απέσπασε το Βραβείο της πιο Υποσχόμενης Νέας Ηθοποιού από τη Βρετανική Ακαδημία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης (BAFTA). Η συνεργασία της με τον Κλοντ Σαμπρόλ είχε ως αποτέλεσμα μια σειρά από εξαιρετικές ερμηνείες σε διάφορα είδη ταινιών όπως: κωμωδία [Τέρμα τ’ αστεία (Rien ne va plus)], δράμα [Μια υπόθεση γυναικών (Une affaire de femmes)] και φιλμ νουάρ [Μερσί για τη σοκολάτα (Merci pour le chocolat)]. Η επιδεξιότητά της, καθώς και η βαθιά της κατανόηση της υποκριτικής τέχνης συνέτειναν στο να δώσει πνοή σε χαρακτήρες λογοτεχνικών διασκευών, όπως στην ταινία Η κυρία Μποβαρύ (Madame Bovary) και πολιτικών μυθιστοριών, όπως στην ταινία Η γοητεία της εξουσίας (L’ Ivresse du pouvoir). Τιμήθηκε με πολλά βραβεία για τις ερμηνείες της στις ταινίες του σκηνοθέτη Κλοντ Σαμπρόλ: Βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο Φεστιβάλ Καννών του 1978, για την ταινία Βιολέτ Νοζιέρ (Violette Nozière), Βραβείο καλύτερης ηθοποιού στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας για την ταινία Μια υπόθεση γυναικών (Une affaire de femmes) και στο Φεστιβάλ Μόσχας για την ταινία Η κυρία Μποβαρύ (Madame Bovary), καθώς και το Βραβείο καλύτερης ερμηνείας και το Βραβείο Σεζάρ καλύτερης γυναίκας ηθοποιού στο Φεστιβάλ Βενετίας για την ερμηνεία της στην ταινία Η τελετή (La Cérémonie).
Συνεργάστηκε με πολλούς διακεκριμένους σκηνοθέτες και καλλιτέχνες: Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, Αντρέ Τεσινέ, Μορίς Πιαλά, Πατρίς Σερό, Μίκαελ Χάνεκε, Ραούλ Ρουίζ, Μπενουά Ζακό, Ζακ Ντουαγιόν, Κρίστιαν Βίνσεντ, Λώρενς Φερέιρα Μπαρμπόζα, Ολιβιέ Ασσάγιας, Φρανσουά Οζόν/Αν Φοντέν, Εύα Ιονέσκο, Γιακίμ Λαφόζ, Σερζ Μποζόν/Κατρίν Μπρεγιά, Γκιγιόμ Νικλού και Σάμουελ Μπενχετρίτ. Η Ιζαμπέλ Ιπέρ συνεργάστηκε και με σπουδαίους, διεθνούς φήμης σκηνοθέτες όπως ο Μάικλ Τσιμίνο, ο Τζόσεφ Λόσεϊ, ο Ότο Πρέμινγκερ, οι αδερφοί Ταβιάνι, ο Μάρκο Φερέρι, ο Χαλ Χάρτλεϊ, ο Ντέιβιντ Ο. Ράσελ, ο Βέρνερ Σρέτερ και ο Αντρέι Βάιντα, καθώς και ο Ρίθι Παν, ο Μπριγιάντε Μεντόζα και ο Χονγκ Σανγκ Σου.

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας την τίμησε με τον Ειδικό Χρυσό Λέοντα της Επιτροπής για το σύνολο της καριέρας της, καθώς και για την ερμηνεία της στην ταινία Γκαμπριέλ (Gabriell) του Πατρίς Σερό. Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών απέσπασε δύο φορές το Βραβείο καλύτερης ηθοποιού [τη δεύτερη φορά για την ερμηνεία της στην ταινία Η δασκάλα του πιάνου, (La Pianiste) του Μίκαελ Χάνεκε)]. Στις Κάννες όμως θα βρεθεί και ως μέλος και προεδρεύουσα (στην 62η διοργάνωση) της Κριτικής Επιτροπής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, αλλά και ως υπεύθυνη της τελετής.

Εκτός από τον κινηματογράφο, η Ιπέρ διαπρέπει και στο θέατρο στη Γαλλία, αλλά και διεθνώς. Έχει ερμηνεύσει ρόλους υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Μπομπ Γουίλσον (Ορλάντο της Βιρτζίνια Γουλφ και Κουαρτέτο του Χάινερ Μίλερ), του Πέτερ Ζάντεκ (Με το ίδιο μέτρο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ), του Κλοντ Ρεζί (Ψύχωση 4.48 της Σάρα Κέιν και Η Ιωάννα στην πυρά του Κλωντέλ). Έχει ερμηνεύσει επίσης τη Μήδεια του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία του Ζακ Λασσάλ στο Φεστιβάλ της Αβινιόν, την Έντα στο έργο Έντα Γκάμπλερ του Ερρίκου Ίψεν σε σκηνοθεσία του Ερίκ Λακασκάντ και τη Μπλανς στο Ένα Λεωφορείο (A Tramway), βασισμένο στο Λεωφορείο ο Πόθος του Τένεσι Ουίλιαμς σε σκηνοθεσία του Κριστόφ Βαρλικόφσκι στο Théâtre de l'Odéon, το οποίο ταξίδεψε σε μια επιτυχή περιοδεία στην Ευρώπη και διεθνώς.

Αξιοσημείωτη είναι και η ερμηνεία της δίπλα στην Κέιτ Μπλάνσετ στο έργο Οι Δούλες του Ζαν Ζενέ σε σκηνοθεσία του Μπένεντικτ Άντριους με το Θεατρικό Σχήμα Sydney στο New York City Centre, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Lincoln Center. Επιτυχώς περιόδευσε στην Ευρώπη και με το Ψευδοεξομολογήσεις του Μαριβώ, σε σκηνοθεσία Λικ Μποντί, αφού αυτό παρουσιάστηκε στο Théâtre de l'Odéon. Αυτή τη θεατρική περίοδο ερμηνεύει τη Φαίδρα στις Φαίδρες [Phaedra(s)] των Ουαζντί Μουαουάντ, Σάρα Κέιν και Τζον Μάξγουελ Κούτσι, σε σκηνοθεσία Κριστόφ Βαρλικόφσκι, μια παραγωγή που περιοδεύει σε Ευρώπη και διεθνώς.

Στον κινηματογράφο έχουν πρόσφατα παρουσιαστεί αρκετές ταινίες της: Το Μέλλον (L’ avenir) της Μία Χάνσεν Λαβ, Αμέσως τώρα (Tout de suite maintenant) του Πασκάλ Μπονιτζέρ και Εκείνη (Elle) του Πολ Βερχόφεν (Φεστιβάλ Καννών 2016) και Σουβενίρ (Souvenir) του Μπαβό Ντεβούρν. Το 2017 θα κυκλοφορήσει η τέταρτη ταινία της σε συνεργασία με τον Μίκαελ Χάνεκε, Αίσιο Τέλος (Happy End) μαζί με ένα έργο σε σκηνοθεσία του Σερζ Μποζόν, τιτλοφορούμενο Κυρία Χάιντ (Madame Hyde). Η Ιζαμπέλ Ιπέρ έχει πρόσφατα τιμηθεί με πολλά βραβεία στις Ηνωμένες Πολιτείες, μεταξύ των οποίων το Βραβείο Gotham και η Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ηθοποιού για την ταινία Εκείνη (Elle), ένας ρόλος για τον οποίο προτάθηκε για Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου.

Η Ιζαμπέλ Ιπέρ είναι Ιππότης του Εθνικού Τάγματος της Λεγεώνας της Τιμής, Ιππότης του Εθνικού Τάγματος Αξίας και Διοικητής του Τάγματος Γραμμάτων και Τεχνών στη Γαλλία. Μήνυμα από την Γενική Διευθύντρια της ΟΥΝΕΣΚΟ Ιρίνα Μπόκοβα
Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, η οποία θεσπίστηκε το 1961 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου, τιμά ένα από τα αρχαιότερα και πιο ζωντανά είδη καλλιτεχνικής έκφρασης της ανθρωπότητας. Η ιστορία του θεάτρου ταξιδεύει πίσω στην απαρχή της ίδιας της γλώσσας και τα διάφορα είδη της έκφρασής του αντικατοπτρίζουν την κοινή μας πολιτιστική ετερότητα. Η ΟΥΝΕΣΚΟ προστατεύει και εκτιμά τα δεκάδες θεατρικά είδη που έχουν εγγραφεί στη Λίστα Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας, όπως το παραδοσιακό μουσικό θέατρο Kumiodori της Οκινάουα (Ιαπωνία), το Mystery Play of Elche (Ισπανία) και το Θέατρο Mak Yong (Καμποτία).

Το Θέατρο ξεπερνά κατά πολύ τα είδη ψυχαγωγίας. Με την αμεσότητά του, με την κωμική ή τραγική σχέση που μόνο αυτό κτίζει μεταξύ της σκηνής και του κοινού, το θέατρο αποτελεί ένα μοναδικό εργαλείο έκφρασης, στοχασμού και (επί)κοινωνίας. Ως μια κατ’ εξοχήν  ζωντανή τέχνη, το θέατρο απεικονίζει τις αλήθειες, τα δράματα και τα καθολικά ερωτήματα που δομούν τις ανθρώπινες κοινωνίες και τους δίνει την ευκαιρία να εκπροσωπηθούν, ακόμη και σε καθοριστικές στιγμές. Ιδιαίτερα σε καταστάσεις που δημιουργούνται μετά από συγκρούσεις, ο πολιτισμός και το θέατρο βοηθούν τις κοινότητες να ξαναρχίσουν το διάλογο και να επιταχύνουν τη συμφιλίωση. Το είδαμε στο Τσαντ, για παράδειγμα, το 2014, όταν το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου πραγματοποίησε ένα πρόγραμμα με τη στήριξη του Διεθνούς Ταμείου Πολιτισμικής Ετερότητας της ΟΥΝΕΣΚΟ.

Το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου, το οποίο ιδρύθηκε το 1948 από την ΟΥΝΕΣΚΟ, είναι ένας απαραίτητος εταίρος στην προσπάθεια να δώσουμε ζωή σε αυτό το μήνυμα και να προωθήσουμε το θέατρο. Μαζί, τιμούμε τη δέσμευσή μας να στηρίζουμε τις κυβερνήσεις στο να υιοθετούν δημιουργικές στρατηγικές, να αναπτύσσουν τις δραστηριότητες των παραγωγών, των καλλιτεχνών και των θεατρικών σχημάτων και μέσα από αυτούς όλη την οικογένεια και τους εμπειρογνώμονες του πολιτισμού και της ψυχαγωγίας, ως μια δυναμική για την ειρήνη και την ανάπτυξη.

Τέσσερα χρόνια μετά την επιτυχημένη και πολυβραβευμένη «Μικρά Αγγλία», ο Παντελής Βούλγαρης (Νύφες, Ψυχή Βαθιά, η Φανέλα με το 9, Πέτρινα Χρόνια) επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη με την ταινία «Το Τελευταίο Σημείωμα» που αναφέρεται στην εκτέλεση 200 αγωνιστών τον Μάιο του 1944 στην Καισαριανή. 

Ο Παντελής Βούλγαρης, με την Ιωάννα Καρυστιάνη («Μικρά Αγγλία», «Νύφες») να υπογράφει το σενάριο, θα μας μεταφέρουν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου το διάστημα πριν την Πρωτομαγιά του ’44, και θα μας γνωρίσουν τους ανθρώπους πίσω από τα τραγικά γεγονότα.

Κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας ο 34χρονος Ναπολέων Σουκατζίδης, Κρητικός μικρασιατικής καταγωγής, αγωνιστής του λαϊκού κινήματος και κρατούμενος σε εξορίες και φυλακές από το 1936.

Την περίοδο της φυλακής του στο Χαϊδάρι, εκτελούσε χρέη διερμηνέα του γερμανού διοικητή του στρατοπέδου, Καρλ Φίσερ. Μπροστά από τα μάτια του περνούσε όλο το δράμα της γερμανικής αγριότητας στα Κατοχικά χρόνια, με τον ίδιο συνεχώς μάρτυρα βασανιστηρίων, τραγικών περιστατικών και βαριάς ατμόσφαιρας στους θαλάμους με το πλήθος των συγκρατούμενων του. 

Έξω από το στρατόπεδο, παρακολουθούμε την μνηστή του Ναπολέοντα, Χαρά Λιουδάκη. Οι συναντήσεις τους ήταν για ελάχιστες στιγμές στα επισκεπτήρια, και πάντα υπό την επιτήρηση ενόπλων φρουρών.

Η τύχη του Ναπολέοντα και άλλων 199 συγκρατούμενων του αποφασίζεται μετά την ενέδρα της ελληνικής αντίστασης στον Στρατιωτικό Διοικητή Λακωνίας, σε χαράδρα της περιοχής των Μολάων.

Ο θάνατος του διοικητή Κρες και τριών Γερμανών της συνοδείας του επιφέρει ως αντίποινα την εκτέλεση 50 Ελλήνων για κάθε ένα Γερμανό. Ο Σουκατζίδης είναι στη λίστα των 200 μελλοθάνατων. Την ημέρα της εκτέλεσης βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα ζωής, όταν ο Φίσερ, που μέσα στα χρόνια ανέπτυξε σεβασμό για τον Έλληνα διερμηνέα, του δίνει τη δυνατότητα να εξαιρεθεί βάζοντας στη θέση του ως διακοσιοστό άλλον.

Στο «Τελευταίο Σημείωμα» πρωταγωνιστούν ο Ανδρέας Κωνσταντίνου («Ουζερί Τσιτσάνης», «Μικρά Αγγλία»), στο ρόλο του Ναπολέων Σουκατζίδη, ο γερμανός ηθοποιός Αντρέ Χένικε («Μια Επικίνδυνη Μέθοδος», «Pandorum», «Η Πτώση») ως Καρλ Φίσερ και η ελληνοαμερικανίδα ηθοποιός Μελία Κρίλινγκ («Tyrant», «The Borgias») ως η Χαρά Λιουδάκη. 

Μαζί τους οι: Τάσος Δήμας, Βασίλης Κουκαλάνι, Αινείας Τσαμάτης, Λουκάς Κυριαζής, Κωνσταντίνα Χατζηαθανασίου, Λευτέρης Λαμπράκης, Μιχάλης Αεράκης, Χρήστος Κωνσταντακόπουλος, Μανώλης Ψαρουδάκης, Γιώργος Καραμαλέγκος, Βασίλης Σύρρος, Δημήτρης Καλογεράκης, Μανώλης Μαυράκης, Μηνάς Μισύρης, Τάσος Καϊσαρλής, Αντώνης Παλιεράκης, Νίκος Ράμμος, Μιχάλης Τακτικάκης, Μανώλης Πούλης, Θεώνη Κουτσουνάκη.

Σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη και σε σενάριο της Ιωάννας Καρυστιάνη, την ομάδα παραγωγής πλαισιώνουν ο Σίμος Σαρκετζής («Νοτιάς», «Μικρά Αγγλία») στην διεύθυνση φωτογραφίας, ο Τάκης Γιαννόπουλος («Μικρά Αγγλία», «J.A.C.E.», «Νύφες») στο μοντάζ, ο Σπύρος Λάσκαρης («Η Ρόζα της Σμύρνης», «Νοτιάς», «Τετάρτη 4:45»), στα σκηνικά, η Γιούλα Ζωϊοπούλου («Η Ρόζα της Σμύρνης», «Μικρά Αγγλία» στα κοστούμια και ο Αλέξανδρος Βούλγαρης («Νήμα», «Όντως Φιλιούνται», «Park») στη μουσική.

Το «Τελευταίο Σημείωμα» είναι μια παραγωγή του Γιάννη Ιακωβίδη και της Black Orange («Μικρά Αγγλία», «Ψυχή Βαθιά», «Bank Bang»), σε συμπαραγωγή της COSMOTE TV.

Ως συμπαραγωγοί της ταινίας αναμένεται να συμμετάσχουν επίσης το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, η ΕΡΤ και η Μικρά Αγγλία Α.Ε.

Τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν στις 20 Μαρτίου στις Φυλακές Ιτζεδίν και θα πραγματοποιηθούν σε επιλεγμένες τοποθεσίες της Κρήτης και της Αττικής. Η Περιφέρεια Κρήτης, ο Δήμος Χανίων, φορείς και εκατοντάδες πολίτες πλαισιώνουν με πολύ αγάπη την όλη προσπάθεια.

Η ταινία «Το Τελευταίο Σημείωμα» θα κάνει πρεμιέρα στις αίθουσες στις 26 Οκτωβρίου 2017.

Το υπουργείο Πολιτισμού εξέδωσε ανακοίνωση, με την οποία αναφέρει ότι έχει εξασφαλιστεί έκτακτη επιχορήγηση της τάξης των 2 εκατομμυρίων ευρώ για το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, η επιχορήγηση έρχεται σε αντιστάθμισμα των απωλειών που προκάλεσε η κατάργηση του ειδικού φόρου επί των εισιτηρίων.

Το υπουργείο αναφέρει ότι, προτίθεται να διαθέσει ακόμα ένα σημαντικό ποσό. Το 2016, λόγω του ότι έλαβε συνολικά ως έκτακτη επιχορήγηση 3 εκατ. ευρώ, το ΕΚΚ διέθεσε συνολικά 3,5 εκατ. ευρώ σε κινηματογραφικές παραγωγές των οποίων η έγκριση εκκρεμούσε από το 2014.

Το υπουργείο Πολιτισμού στηρίζει ενεργά την ελληνική κινηματογραφία, αναφέρει σε ανακοίνωσή του, υπογραμμίζοντας τον ρόλο του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (ΕΚΚ) ως αρμόδιου φορέα εποπτευόμενου από του υπουργείο Πολιτισμού, την ώρα που πολλοί εκφράζουν ανησυχία ότι δρομολογείται κατάργηση του ΕΚΚ και δημιουργία άλλου φορέα υποπτευόμενου από το υπουργείο Ψηφιακής Πολιτικής.

Η ανακοίνωση σημειώνει μεταξύ άλλων ότι το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου «όρισε τους διευθυντές τριών από τις τέσσερις διευθύνσεις που έμεναν κενές, όπως ορίζει ο κινηματογραφικός νόμος (Ν.3905/2010) και δρομολογείται ο ορισμός του διευθυντή της διεύθυνσης Οικονομικών και Διοικητικών Υπηρεσιών».

Με βασικό πυλώνα χάραξης και άσκησης της κινηματογραφικής πολιτικής το ΕΚΚ, το υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού θα εφαρμόσει συστηματικά ένα ολοκληρωμένο στρατηγικό σχέδιο, με στόχο τη στήριξη και την ανάπτυξη της ελληνικής κινηματογραφικής τέχνης» καταλήγει στην ανακοίνωσή του το ΥΠΠΟΑ.

 

 

Την απόσυρση από τις αίθουσες της ταινίας «Ετερος εγώ» αποφάσισε ο σκηνοθέτης της Σωτήρης Τσαφούλιας, λόγω ομοιότητάς της με την πρόσφατη υπόθεση της δολοφονίας του οδηγού ταξί στην Κηφισιά.

Ολόκληρη η δήλωση του κ. Τσαφούλια:

«Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθώ τις εξελίξεις γύρω από την υπόθεση του δολοφόνου του οδηγού ταξί στη Κηφισιά.

Την προηγούμενη εβδομάδα θεατές που παρακολούθησαν την προβολή της ταινίας σε κινηματόγραφο στην Αθήνα στις 7/2/2017 ενημέρωσαν πως ένας άντρας που ταιριάζει με την περιγραφή που δόθηκε στη δημοσιότητα για το φερόμενο ως δράστη, μου έκανε μια συγκεκριμένη ερώτηση στη συζήτηση που ακολούθησε με το κοινό μετά την προβολή της ταινίας.

Στα πλαίσια της έρευνας, με κάλεσαν να επιβεβαιώσω την πληροφορία που έλαβαν και να παραδώσω ό,τι υλικό υπήρχε από τη συγκεκριμένη εκδήλωση προκειμένου να συνδράμω στις έρευνες, αίτημα στο οποίο ανταποκρίθηκα, ευχόμενος ο άνθρωπος που έκανε την ερώτηση το βράδυ της 7ης Φεβρουαρίου να εμφανιστεί, προκειμένου να αποδειχθεί πως η σύνδεση του δράστη με την ταινία είναι απλά μια τραγική σύμπτωση.

Υπό το φως λοιπόν των τελευταίων εξελίξεων, αποφάσισα να αποσύρω την ταινία από τους κινηματογράφους, όχι φυσικά διότι αναγνωρίζω κάποια σύνδεσή της με τον δράστη της Κηφισιάς -άλλωστε, όπως δήλωσα, η πραγματική ζωή και η μυθοπλασία είναι δυο δρόμοι παράλληλοι που δεν συναντιούνται ποτέ- αλλά προκειμένου να μην παρεξηγηθούν οι προθέσεις οι δικές μου και των συνεργατών μου στην προσπάθειά μας να συνδράμουμε στις έρευνες.

Σας ευχαριστώ από καρδιάς για την αγάπη που δείξατε στο «Έτερος Εγώ», λυπάμαι ειλικρινά που η διά μέσω της ταινίας επαφή μας διακόπτεται τόσο ξαφνικά και εύχομαι σε όλους σας υγεία και ό,τι καλύτερο σε όλους τους τομείς της ζωής σας».

Η υπόθεση της ταινίας

Αθήνα 2015. Πέντε δολοφονίες. Κοινό χαρακτηριστικό, αρχαία ρητά του Πυθαγόρα στους τόπους των εγκλημάτων. Ο Δημήτρης Λαΐνης (Πυγμαλίωνας Δαδακαρίδης), καθηγητής εγκληματολογίας, αναλαμβάνει να λύσει το μυστήριο που κρύβεται πίσω από τους πέντε φόνους, οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους. Αναπάντεχοι σύμμαχοι του Λαΐνη στο να ξεμπλέξει το πολύπλοκο και επικίνδυνο αυτό κουβάρι, οι φίλιοι αριθμοί του Πυθαγόρα, και ένας καθηγητής μαθηματικών (Francois Cluzet).

Το ροκ εν ρολ έχασε έναν από τους ανθρώπους που το έπλασαν: Ο κιθαρίστας, συνθέτης και τραγουδιστής Τσακ Μπέρι, ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία 90 ετών, μπορούσε να καυχηθεί πως άλλαξε την ιστορία της μουσικής.

Ο Τσαρλς Έντουαρντ Άντερσον Μπέρι ο πρεσβύτερος βρέθηκε νεκρός μέσα στο σπίτι του από νοσοκόμους που έσπευσαν μετά από τηλεφωνική κλήση σε κέντρο άμεσης βοήθειας. Οι προσπάθειές τους να τον επαναφέρουν δεν είχαν αποτέλεσμα. 

Η οικογένεια απηύθυνε έκκληση να αντιμετωπιστεί με σεβασμό από τα μέσα ενημέρωσης καθώς πενθεί.

Τα αίτια του θανάτου του τραγουδιστή δεν αποκαλύφθηκαν από την αστυνομία.

Ο Τσακ Μπέρι αφήνει πίσω του ένα τεράστιο έργο, από το «Maybellene» ως το «Roll Over Beethoven» κι από το «Johnny B. Goode» ως το «Sweet Little Sixteen», τραγούδια που επηρέασαν γενιές ολόκληρες μουσικών.

Παρότι είναι ο Έλβις Πρίσλεϊ αυτός που έμεινε γνωστός ως ο «βασιλιάς» του ροκ εν ρολ, τον τίτλο άξιζε εξίσου ο Τσακ Μπέρι, η επιρροή του οποίου υπήρξε μνημειώδης σε κάθε παιδί που έπαιρνε στα χέρια μια κιθάρα κι ονειρευόταν να γίνει αστέρι της μουσικής, από τον Πολ Μακάρτνεϊ και τον Τζον Λένον ως τον Κιθ Ρίτσαρντς και τον Μπρους Σπρίνγκστιν. Ο Μπομπ Ντίλαν τον είχε αποκαλέσει κάποτε «Σέξπιρ του ροκ εν ρολ».

Αν χρειαζόταν κάποια απόδειξη για το πόσο μεγάλη ήταν η επίδραση του, αυτή την καταθέτουν οι ομότεχνοί του: από τον Μπρους Σπρίνγκστιν –με τον οποίο ο Τσακ Μπέρι είχε στενή φιλική σχέση– που τον αποκάλεσε τον «σημαντικότερο κιθαρίστα και συνθέτη του ροκ εν ρολ που έζησε ποτέ», ως τον Μικ Τζάγκερ, που τον ευχαρίστησε «για τη μουσική που μας χάρισε, που μας ενέπνευσε», κι από τον Λένι Κράβιτς, που αναφώνησε «δόξα, δόξα συ Τσακ Μπέρι, χωρίς εσένα κανένας από μας δεν θα ήταν εδώ» ως τον Ρίνγκο Σταρ, που αποκάλεσε τον εκλιπόντα «τον κύριο Ροκ εν Ρολ». Οι αναρτήσεις διάσημων μουσικών στο Twitter διαδέχονται η μια την άλλη.

«Αν ήθελες να δώσεις στο ροκ εν ρολ ένα άλλο όνομα», είχε δηλώσει κάποτε ο Τζον Λένον, «θα μπορούσες να το πεις "Τσακ Μπέρι"».

Όταν ο Ρίτσαρντς είχε αναγγείλει την εμφάνιση επί σκηνής του καλλιτέχνη που θα εντασσόταν στο Rock and Roll Hall of Fame εν έτει 1986 πια, είχε πει: «Μου είναι πολύ δύσκολο να μιλήσω για τον Τσακ Μπέρι, επειδή έχω αντιγράψει κάθε νότα που έχει παίξει ποτέ. Αυτός είναι ο κύριος που τα ξεκίνησε όλα».

Συνθέτης και ερμηνευτής δεκάδων κλασικών ροκ κομματιών, ο Τσακ Μπέρι έγραψε τα περισσότερα τραγούδια του τις δεκαετίες του 1950, του 1960 και του 1970, ενώ απέκτησε μεγάλη φήμη και για τη σκηνική του παρουσία. Ήταν γνωστός με το παρατσούκλι «Crazy legs».
Γεννημένος την 18η Οκτωβρίου 1926 στο Σεντ Λούις, έμαθε να παίζει κιθάρα σε ρυθμούς τζαζ όταν ήταν παιδί. Έπιασε δουλειά σε κουρείο, παντρεύτηκε, έγινε πατέρας και συμπλήρωνε το εισόδημά του παίζοντας κιθάρα με μια μπάντα σε κλαμπ, όπου τον ανακάλυψε ο Μάντι Γουότερς, ο θρύλος της μπλουζ και του πρότεινε να απευθυνθεί σε μια δισκογραφική εταιρεία.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 η επιτυχία του ήταν τεράστια, τα τραγούδια του ακούγονταν παντού, και ο μαύρος καλλιτέχνης είχε γίνει ήρωας της λευκής νεολαίας που το ροκ την είχε συναρπάσει—και αυτό παρότι ο φυλετικός διαχωρισμός στις ΗΠΑ παρέμενε ακόμα κραταιός. Αλλά στην καριέρα του μπήκε φρένο όταν καταδικάστηκε το 1961 σε φυλάκιση δυόμισι χρόνων για μια υπόθεση ηθών: κατηγορήθηκε ότι μετέφερε μια ανήλικη ιθαγενή, μια 14χρονη σερβιτόρα, από μια Πολιτεία σε μια άλλη με «ανήθικους» σκοπούς. Εξέτισε ενάμισι χρόνο.
Για πολλούς, η καταδίκη του Τσακ Μπέρι από ένα σώμα αποκλειστικά λευκών ενόρκων ήταν κάτι σαν προειδοποίηση προς τους Αφροαμερικανούς καλλιτέχνες.

Αργότερα κατάφερε να γυρίσει σελίδα και να συνεχίσει την καριέρα του, γνωρίζοντας ξανά την επιτυχία με το «My Ding A Ling» (1972). Αλλά είχε κι άλλα προβλήματα με τη δικαιοσύνη. Το 1979, καταδικάστηκε για φοροδιαφυγή. Ήταν γνωστός για την απληστία του, τόσο που ο Μικ Τζάγκερ είχε πει κάποτε πως ήταν τόσο «φτηνός» που μετατρεπόταν σε «παρωδία του εαυτού του». Σταδιακά, άρχισε να αποσύρεται.

Την ημέρα που έκλεισε τα 90 όμως, ο Τσακ Μπέρι είχε μια ανακοίνωση να κάνει: ότι τέλειωσε ένα καινούργιο άλμπουμ, το πρώτο έπειτα από 38 χρόνια. Ο δίσκος, που ηχογραφήθηκε σε στούντιο κοντά στο Σεντ Λούις, έχει τον τίτλο «Chuck» και αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στη χρονιά. Ο Τσακ Μπέρι αφιέρωσε τον δίσκο στη σύζυγό του επί εξήντα οκτώ χρόνια, την Τόντι.

Κι αν ο Τσακ Μπέρι πήγε στους ουρανούς, ένα τραγούδι του έχει προηγηθεί: το «Johnny B. Goode» είναι το μοναδικό ροκ τραγούδι στους δίσκους με διάφορα μουσικά κομμάτια που εστάλη στο διάστημα το 1977 μέσα στα μη επανδρωμένα διαστημόπλοια Voyager I και Voyager II με την ελπίδα ότι οι εξωγήινοι θα μπορέσουν να τον ακούσουν. Και τα δυο διαστημόπλοια βρίσκονται σήμερα εκτός ηλιακού συστήματος.

Την άμεση πραγματοποίηση αυτοψίας στις νέες, σημαντικές βυζαντινές αρχαιότητες που ανακαλύφθηκαν στις δυο εισόδους του σταθμού «Αγία Σοφία», στο πλαίσιο των εργασιών για την κατασκευή του Μετρό Θεσσαλονίκης, αποφάσισαν τα μέλη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ).

«Προκειμένου να συζητήσουμε καλύτερα το θέμα, είναι σημαντικό να προχωρήσουμε σε αυτοψία, κατά την οποία μπορεί να γίνει και επιτόπου συζήτηση με την Αττικό Μετρό, που δεν έχει ακόμα καταθέσει τη μελέτη διαμόρφωσης των δυο εισόδων του σταθμού, ενώ και η Εφορεία Αρχαιοτήτων θα μπορεί να πει την άποψή της», ανέφερε στο ΚΑΣ η γγ του ΥΠΠΟΑ, Μαρία Ανδρεαδάκη-Βλαζάκη, τονίζοντας την αναγκαιότητα της επιτόπου παρουσίας της Ολομέλειας του Συμβουλίου, η οποία αποφασίστηκε να γίνει την Παρασκευή, 17 Μαρτίου.

Στη συζήτηση επισημάνθηκαν για άλλη μια φορά οι αγώνες της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, που πριν ακόμα αρχίσει το έργο της κατασκευής του Μετρό στην πόλη, είχε εκφράσει τις αντιρρήσεις της για τη χάραξη του έργου, το οποίο θα περνούσε, όπως και έγινε, μέσα από την καρδιά της βυζαντινής Θεσσαλονίκης (το γεγονός τονίστηκε και σε σημείωμα του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, που αναγνώστηκε στη συνεδρίαση).

«Διαχειριζόμαστε πολύ δύσκολα θέματα στο Μετρό Θεσσαλονίκης. Με τον σταθμό “Βενιζέλου” καταφέραμε να διατηρήσουμε τις αρχαιότητες στο κύριο σώμα του σταθμού. Εδώ (σσ στον σταθμό “Αγία Σοφία”), έχουν αφαιρεθεί από το κύριο σώμα. Οι πολύ σημαντικές αρχαιότητες είναι στις κύριες εισόδους που πρέπει να δούμε πώς θα διασωθούν, αλλά και με ποιο τρόπο η ζωή των κατοίκων στη Θεσσαλονίκη να μην διαταραχθεί. Είναι ένα δύσκολο θέμα, γι’ αυτό κανείς πρέπει να έχει επισκεφτεί τον χώρο», τόνισε η κ. Βλαζάκη.

Τι βρέθηκε λοιπόν στη νότια και βόρεια είσοδο του σταθμού της Αγίας Σοφίας; 

Όπως παρουσιάστηκε στη συνεδρίαση από τις αρμόδιες διευθύνσεις, πρόκειται για τα υπολείμματα δυο πλακόστρωτων ημικυκλικών πλατειών του 6ου αι μΧ, περικλειόμενες από ημικυκλικές στοές, όπου πιθανότατα λειτουργούσαν καταστήματα και εργαστήρια.
Πιο συγκεκριμένα, στη νότια πλευρά (εκτός από υπολείμματα οικοδομημάτων του 19ου αιώνα), εντοπίστηκαν, μεταξύ άλλων, τμήμα μαρμαρόστρωτης πλατείας (μέγιστης σωζόμενης έκτασης περίπου 180 τμ) στρωμένης με ορθογώνιες πλάκες διαφόρων μεγεθών, τμήμα στοάς, έκτασης 27,5 μ, καθώς και τμήμα καμπύλου στυλοβάτη (αποκαλύφθηκε σε μέγιστο μήκος 14,20 μ. και σωζόμενο ύψος 10 εκ.), που έφερε κίονες πάνω σε βάσεις με βάθρο. Δυο πεσμένοι αράβδωτοι μονολιθικοί πεσσοί από θεσσαλικό μάρμαρο και βάθρα με συμφυή βάση κίονα (in situ εντοπίστηκαν μια βάση κίονα κι ένα βάθρο), καθώς και θραύσματα ψηφιδωτών που υποδηλώνουν τον πολυτελή διάκοσμο των τόξων της στοάς, συμπληρώνουν την εικόνα. Ένα στρώμα καταστροφής του 8ου ή 9ου αιώνα κάλυπτε σχεδόν όλη την επιφάνεια της μαρμαρόστρωτης πλατείας, ενώ εικάζεται ότι η όλη διαμόρφωση ήταν σε χρήση τουλάχιστον από την πρώιμη βυζαντινή περίοδο.


Στη βόρεια είσοδο τα ευρήματα ήταν ανάλογα. Εκτός από τμήματα της μαρμαρόστρωτης πλατείας, της στοάς και του στυλοβάτη, βρέθηκαν επίσης μεσοβυζαντινές τοιχοποιίες, πλίνθινα τοξωτά ανοίγματα στο ανατολικό πέρας του καμπύλου στυλοβάτη και του τοίχου της ημικλυκλικής στοάς, από τα οποία διέρχονταν κτιστοί αγωγοί, ο βόρειος στυλοβάτης του Decumanus Maximus, της κεντρικής ρωμαϊκής λεωφόρου, καταστήματα, ένα οικοδόμημα, πιθανόν κρηναίο, τμήμα ψηφιδωτού, μια κλίμακα δυο σκαλοπατιών από μαρμάρινες πλάκες σε δεύτερη χρήση και τα κατάλοιπα ενός μονόχωρου ναϋδρίου.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η γενική διευθύντρια αρχαιοτήτων και πολιτιστικής κληρονομιάς του υπουργείου Πολιτισμού, Ελένη Κόρκα, που βρέθηκε χτες στην περιοχή των ευρημάτων, τα χαρακτήρισε «καταπληκτικά» και την εμπειρία της «φοβερή».«Ήταν πραγματικά μια φοβερή εμπειρία να δει κανείς τα καταπληκτικά αυτά αρχαία. Σου δίνει μια τελείως διαφορετική εικόνα της Θεσσαλονίκης, που δεν έχουμε δει ούτε σε άλλες πόλεις, ούτε στους άλλους σταθμούς.

Αναμφίβολα αξίζει μια αυτοψία», επισήμανε την ανάγκη μιας σωστής εισήγησης της Αρχαιολογικής και της τοπικής Υπηρεσίας, σημειώνοντας ωστόσο ότι το θέμα ήρθε λίγο εσπευσμένα, «καθώς μόλις χτες ήταν ακόμα σε πλήρη ανάπτυξη το εργοτάξιο και στους δυο χώρους». Πληροφόρησε επίσης, ότι μόλις τώρα βρέθηκε ένα ψηφιδωτό εκπληκτικής τέχνης, ίσως του 5ου ή των αρχών του 4ου αιώνα.

Το νέο μνημειακό σύνολο, που εντοπίστηκε στη διασταύρωση της κεντρικής ρωμαϊκής λεωφόρου Decumanus Maximus με τον δρόμο cardo, βρίσκεται πάνω στον άξονα δύο σημαντικών παλαιοχριστιανικών μνημείων, της Βασιλικής της Αχειροποιήτου και της επισκοπικής Βασιλικής, στη θέση του ναού της Αγίας Σοφίας.

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 18 χρόνων από την 1η διοργάνωση του Βραβείου ∆ΕΣΤΕ, πραγματοποιείται ηέκθεση Βραβείο ∆ΕΣΤΕ: Μια Επετειακή Έκθεση, 1999-2015 με έργα των 9 βραβευθέντων καλλιτεχνών από το 1999 έως  και  το  2015.

Η  έκθεση, η  οποία  δίνει  μια  ευκαιρία  επισκόπησης  της νεότερης  καλλιτεχνικής  δημιουργίας,  θα  εγκαινιαστεί  στους  χώρους  του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης στις 5 Απριλίου και θα διαρκέσει έως τις 17 Σεπτεμβρίου 2017. 

Η συνεργασία αυτή μεταξύ του Ιδρύματος ∆ΕΣΤΕ και του Μουσείου εντάσσεται στο πλαίσιο του προγράμματος «Βήμα στους Νέους», με  το  οποίο  το  Μουσείο  Κυκλαδικής  Τέχνης  ανοίγει  ένα  διάλογο  με  τους νέους,  ενημερώνει  το  κοινό  για  τη  σύγχρονη  δημιουργία  και ενισχύει  ένα δυναμικό περιβάλλον ανταλλαγής ιδεών.

Το  Βραβείο ∆ΕΣΤΕ  θεσμοθετήθηκε  το  1999  και  απονέμεται  κάθε  δύο χρόνια σε έναν Έλληνα ή Κύπριο καλλιτέχνη, που ζει στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό.

Στόχος  του Βραβείου ∆ΕΣΤΕ είναι η ανάδειξη μιας ανερχόμενης  γενιάς καλλιτεχνών, που αποτελεί κύριο άξονατης πολιτικής του Ιδρύματος για τη στήριξη και την προώθηση της σύγχρονης τέχνης.

Στην  έκθεση  συμμετέχουν  οι  καλλιτέχνες: Λουκία  Αλαβάνου,  Αναστασία ∆ούκα, Ειρήνη Ευσταθίου, Χριστόδουλος Παναγιώτου, Μαρία Παπαδημητρίου, Άγγελος  Πλέσσας,  Γεωργία  Σαγρή,  Κώστας  Σαχπάζης  και  Παναγιώτα Τζαμουράνη.


Οι Συμμετέχοντες Καλλιτέχνες:

Aποτελούμενα  από  ‘κολάζ’  αποσπασμάτων  από  κινηματογραφικό  υλικό συνυφασμένο  με  δικές  της  σεκάνς,  τα  βίντεο  και  οι  εγκαταστάσεις  της Λουκίας  Αλαβάνου (Βραβείο  ∆ΕΣΤΕ  2007) συνιστούν  μια  διερεύνηση  της επιρροής του κινηματογράφου στη διαμόρφωση και τη δόμηση της μνήμης. Τα διαστρωματωμένα soundtrackτων βίντεο λειτουργούν ενοποιητικά, δημιουργώντας  ταυτόχρονα  ροή  μεταξύ  των  παράταιρων  εικόνων,  αυτό που  ο  Μπρεχτ  ονομάζει Verfremdungseffekt (αποστασιοποίηση).
Έχοντας μεγαλώσει  σε  ένα  κομμουνιστικό  περιβάλλον  στα  μεταδικτατορικά  χρόνια της   Ελλάδας,   η   Αλαβάνου   υιοθετεί   τον   μετα-συγχρονισμό   στον κινηματογράφο ως μέσο για να παρωδήσει την προπαγάνδα, να υπερτονίσει τις  αντιφάσεις  και  να  εκμεταλλευτεί  το  ‘πραγματικό’  και  το  ‘making-strange’.

Η Αναστασία  ∆ούκα (Βραβείο  ∆ΕΣΤΕ  2011) με  τη  δουλειά  της  αναζητά  τη συνείδηση του αντικειμένου/σώματος καθώς αυτό κινείται και επικοινωνεί στον χρόνο και στον χώρο.  Ανατέμνει  τον  χρόνο  σε  μικρότερες  στάσεις εκτόνωσης και τεντώνει στον χώρο το δέρμα του σαν χαρτί απλωμένο σε σκοινί. Παράλληλα μεταφράζει τη γλώσσα για να κατανοήσει τις τοποθεσίες της  ομιλίας.  Η  καλλιτέχνις  αναγνωρίζει  στα  υλικά  την  ικανότητα  να ανακλάσουν τη δική της αδυναμία και δυνατότητα. Επιθυμεί να είναι αγωγός μεταξύ  των  ενδιάμεσων,  διαδοχικών  και  αντιθετικών  στάσεων  που διαμορφώνουν  οι  ταξικές  δομές,  οι  αρχιτεκτονικοί  περιορισμοί  και  οι προσωπικές ανατομίες.

Η Ειρήνη   Ευσταθίου (Βραβείο   ∆ΕΣΤΕ   2009) εργάζεται   με   σειρά διαφορετικών  μέσων,  από  τη  ζωγραφική  και  τη  χαρακτική,  μέχρι εγκαταστάσεις μικρής κλίμακας και performance. Η δομή της εργασίας της συχνά ξεκινάει με τη δημιουργία αρχείων πρωτογενούς αρχειακού υλικού, σε συνδυασμό με υλικό που συλλέγειαπό τις περιηγήσεις της στο αστικό τοπίο, με στόχο την εκ νέου αφήγησηελασσόνων ιστοριογραφιών. Με την χρήση αρχειακού υλικού επιδιώκει να εξετάσει διαύλους εξερεύνησης του τρόπου  με  τον  οποίο  υπάρχουσες  εικόνες  μπορούν  να  μεταδώσουν καταστάσεις  πέρα  απότα  αυστηρά  όρια  της  ειδησιογραφίας  και  της ιστορίας.  Επιπρόσθετα  αποδίδει  τον  τρόπο  με  τον  οποίο  οι  μικρές  αυτές ιστοριογραφίες είναι αποτυπωμένες στο αστικό τοπίο, εκτελώντας έτσι μια ανεπίσημη,  ιδιόμορφη  και  ανθρωποκεντρική  αρχαιολογία  του  παρόντος  και του πρόσφατου παρελθόντος.

Το  ευρύ  πεδίο  έρευνας  του Χριστόδουλου  Παναγιώτου (Βραβείο  ∆ΕΣΤΕ 2005) εστιάζει στον εντοπισμό και την αποκάλυψη των κρυμμένων εκείνων αφηγημάτων  που  ενυπάρχουν  στο  οπτικό  αρχείο  της  ιστορίας  και  του χρόνου.Ο καλλιτέχνης δεν ενδιαφέρεταιγια την αρχειοθέτηση πέρα από το σημείο  στο  οποίο  αποκαλύπτεται  η  ιδεολογία  που  τη  χαρακτηρίζει.  Η αισθητική  του  αρχείου  δεν  αποτελεί  αυτοσκοπό  της  δουλειάς  του. Ενδιαφέρεται για τις ιστορικές αφηγήσεις και τις δομές τους. Μέσα από τις αδυναμίες  τους,  τα αρχεία  διευκολύνουν  την  κατανόηση  και  ίσως  τον επαναπροσδιορισμό.

Για τη Μαρία Παπαδημητρίου (Βραβείο ∆ΕΣΤΕ 2003) η λέξη τέχνηδιατηρεί μέσα   στην   ετυμολογία   της   την   υπόσχεση   της   σύνδεσης   μεταξύ χειροτεχνίας  και  τεχνογνωσίας.  Η  καλλιτέχνις  χρησιμοποιεί τον εαυτό  της ως  μέσο  ανάπτυξης  διαλόγου  με  τους  άλλους,  και  για  να  καταλάβει  την τέχνηως  μια  ενεργή  κοινωνική  διεργασία,  γεμάτη  αντιφάσεις  όσο  και δυνατότητες.Από αυτή την άποψη, υποθέτει πως η δουλειά της, που έχει να  κάνειπερισσότερο  με  τη  διαδικασία  και  την  αλλαγή  παρά  με  το ολοκληρωμένο  προϊόν,  μπορεί  να  ιδωθεί  σαν  μια  μορφή  ακτιβισμού. Αντιμετωπίζει  τη  δημιουργία  τέχνης  ως  μια  ανθρωπιστική  δραστηριότητα, διότι  βλέπει  την  τέχνη  στην  ανθρωπότητα  ως  κάτι  που  εμπλέκει  και επηρεάζει τις ζωές των ανθρώπων.

To έργο  του Άγγελου  Πλέσσα (Βραβείο  ∆ΕΣΤΕ  2015) επικεντρώνεται  στη δικτύωση  της  ψηφιακής  μας  ζωής  και  της  ζωής  μας  εκτός  δικτύου,  με τρόπους  που  μας  κάνουν  να  κατανοήσουμε  τις  δύο  καταστάσεις.  Οι δραστηριότητες   του  Πλέσσα  περιλαμβάνουν  περφόρμανς  και artistresidencies, ιδιωτικές εκδόσεις και ιστοσελίδες, γλυπτική και εκπαιδευτικά projects.  Τα  τελευταία τέσσερα  χρόνια  διοργανώνει σε  μακρινούς  τόπους ετήσιες  συγκεντρώσεις,  όπως  της Αιώνιας  ∆ιαδικτυακής  Αδελφότητας και πιο πρόσφατα του Πρωτοκόλλου Πειραματικής Εκπαίδευσης, δημιουργώντας εντατικές  εμπειρίες,  συνήθως  διάρκειας  μιας  εβδομάδας,  που  καθιστούν ασαφή τα όρια εργασίας και ελεύθερου  χρόνου.

Ο πυρήνας του έργου της Γεωργίας Σαγρή (Βραβείο ∆ΕΣΤΕ 2001) βασίζεται στη  διερεύνηση  της  περφόρμανς  ως  ένα  συνεχώς  εξελισσόμενο  πεδίο κοινωνικού βίου και οπτικού πολιτισμού, αλληλένδετα, ωστόσο διακριτά από τη διαλεκτική της αναπαράστασης στο θέατρο, τη μουσική και τον χορό. Η δουλειά  της  καλλιτέχνιδας,  εκτός  από τις  περφόρμανς  των  τελευταίων δεκαπέντε  ετών,  απαρτίζεται  από  βίντεο,  έργα  που  δημιουργήθηκαν  σε περιβάλλον  υπολογιστή,  κείμενα,  εγκαταστάσεις  και  σχέδια.  Η  πλειοψηφία των έργων της είναι επηρεασμένη από τη συνεχή ενασχόλησή της με τα πολιτικά  κινήματα  καιτην  πάλη  με  θέματα  αυτονομίας,  χειραφέτησης  και αυτο-οργάνωσης.

Το έργο του Κώστα Σαχπάζη (Βραβείο ∆ΕΣΤΕ 2013) βασίζεται στις ιδιότητες και τα χαρακτηριστικά των υλικών, τόσο ως φυσικές οντότητες όσο και ως νοητικές  δομές.  Χρησιμοποιεί  μία  ποικιλία  υλικών  όπως  δέρμα,  ρητίνη, μέταλλα,  πλαστικές  ύλες,  ξύλο  και  χρώμα,  και  δοκιμάζει  τη  δυνατότητά τους ν’ αναδιαμορφωθούν σε αφηρημένα σύνολα με πλούσιες επιφάνειες. Η μορφή  είναι  ο  δομικός  πυρήνας  των  αντικειμένων  του  την  οποία  ο καλλιτέχνης ανακατασκευάζει σε μια φαντασίωση, και παραμένει φευγαλέα και  σε  διαρκή  κατάσταση  ροής.  Χειρονομίες,  σχήματα,  ιδέες  και  υλικά δοκιμάζονται, αρχειοθετούνται,      αναθεωρούνται,      διασπώνται, συμπυκνώνονται και τελικά χρησιμοποιούνται για να σχηματίσουν ένα έργο άμεσο  και  αποφασιστικό  το  οποίο  χαρακτηρίζεται  από  τη  μόνιμη  διάθεσή του να υπονομεύει την ίδια του τη φόρμα.

Για  την Παναγιώτα  Τζαμουράνη (Βραβείο  ∆ΕΣΤΕ  1999) ήχοι,  καθημερινά αντικείμενα,   εξωτερικοί   χώροι,   οικογενειακό   περιβάλλον,   αλλά   και οτιδήποτε  περιβάλλει  την  καθημερινότητά  μας  είναι  το  υλικό  απ’  όπου πηγάζουν  πειραματισμοί  για  μια  απόπειρα  προσδιορισμού  εννοιών  και καταστάσεων  που  σχετίζονται  με  τον  χώρο  γύρω  της.  Η  αίσθηση αναζήτησης για το τι είναι αληθινό μέσα από την ανακατασκευή ήχων και εικόνων, είναι οργανικό μέρος των πειραματισμών της. Στα βίντεο της Τζαμουράνη  εύκολα  διαπιστώνει  κανείς  ότι  ακόμα  και  τυχαίες  λήψεις δένουν λειτουργικά τα μέρη ώστε να εκπληρώνουν την αποστολή τους, το αισθηματικό  και  εννοιολογικό  αποτέλεσμα. Εικόνα  και  ήχος  λειτουργούν αλληλένδετα σε μια προσπάθεια να προσδιοριστεί ο χώρος.

Με την ευκαιρία της έκθεσης Βραβείο ∆ΕΣΤΕ: Μια Επετειακή Έκθεση, 1999-2015, θα κυκλοφορήσει δίγλωσσος (Ελληνικά/Αγγλικά) κατάλογος ο οποίος τιμά  και  επανεξετάζει  όχι  μόνο  το  έργο  των  βραβευμένων  καλλιτεχνών αλλά  και  όλους  όσους  έχουν  συμβάλει  στην  δεκαοκτάχρονη  πορεία  του

Σελίδα 1 από 254