Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014 23:54

Συνέντευξη με την Μαρίκα Κλαμπατσέα

Γράφτηκε από την 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(7 ψήφοι)

Συνέντευξη στην Μαριάννα Αναστασοπούλου


Συναυλία της Μαρίκας Κλαμπατσέα στο Μέγαρο Μουσικής 25.4.2014

 

Η συναυλία με τον τίτλο «Strange Fruit», που θα δοθεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών για πρώτη φορά έχει σαν θέμα τις μουσικές μνήμες και τα ακούσματα που σας οριοθέτησαν ως μουσικό – μιλήστε μας για τις μνήμες αυτές και το πως συνδυάζονται πάνω στη σκηνή

Οι μνήμες, ΝΑΙ! Οι μουσικές μνήμες, τα μουσικά αυτά τρυφερά, παιδικά ερεθίσματα, που είναι και τα πιό έντονα, συνδέθηκαν με τις ανησυχίες της εφηβείας μου,αλλά και ιδιαίτερα με πρόσωπα απο την οικογένεια μου, όπως οι γονείς μου.

Ερμηνεύτριες, όπως η Mairilyn Monroe με το χαρακτηριστικό της τραγουδι My Heart belongs to Daddy’, του συνθέτη Cole Porter, που θα τραγουδήσω, ήταν η αδυναμία του πατέρα μου. Θυμάμαι όταν μίλαγε συχνά για την ίδια, έλεγε ότι ‘έβλεπε στο πρόσωπό της μια αθωότητα’. Αυτή η συμπάθεια του πατέρα μου στην Mairilyn με επηρέασε, όπως ηταν φυσικό και κατά εποχές ταυτιζόμουνα και ήθελα να της μοιάζω με αποτέλεσμα να θέλω να το τραγουδήσω, όπως κι αυτή. Μέσα απο την ερμηνεία μου και τον αυτοσχεδιασμό στο τραγούδι αυτό αναφέρομαι σχετικά.

Άλλα πρόσωπα που επηρέασαν την μουσική μου κατεύθυνση ήταν η Judy Garland με το τραγουδι ' Over the Rainbow ', που θα ερμηνεύσω επίσης. Περισσότερο ακόμη η Janis Joplin με την μοναδική της ερμηνεία στο ‘Summertime’ του Georges Gershwin με συνέπαιρνε και μες τον χρόνο εξακολουθεί να παραμένει η βασική μου επιρροή, όσο και η Μαρία Κάλλας, ως προς την ερμηνεία και την φωνητική της δεξιοτεχνία.

Στην συναυλία αυτή θα τραγουδήσω, ακολουθώντας την παρτιτούρα των Big Brother, αλλά και την ερμηνεία της αγαπημένης μου Janis, το ‘Summertime’. Ακόμη το ‘Estrano’, άρια απο την ‘Traviata’ την όπερα του Giuseppe Verdi, που η μητέρα μου Ειρήνη τραγουδούσε σχεδόν καθημερινά, σαν τραγουδίστρια της όπερας που ήταν και στην συναυλία αυτή θα αυτοσχεδιάσω.

Ενα άλλο σημαντικό πρόσωπο ήταν η Billie Holiday, που επίσης θαύμαζα. Η ερμηνεία και η φωνή της με γοήτευαν, ιδιαίτερα όταν άκουγα να τραγουδάει το γνωστό αντιρατσιστικό τραγούδι που ειναι και ο τίτλος της συναυλίας. Το ‘Strange Fruit’ εξακολουθεί να είναι επίκαιρο, όταν η ρατσιστική βία κυριαρχεί σήμερα παντού και ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Αυτή η μουσική της δεκαετίας του 60 με χαρακτηριστικό το συγκρότημα των Animals καθοδήγησε και οριοθέτησε την μουσική μου έκφραση και ειναι μια ζωηρή μουσική μνήμη με το αξεπέραστο 'House of the Rising Sun', που κι αυτό περιλαμβάνεται στο πρόγραμμα της συναυλίας.

Με ρωτάτε πως συνδυάζονται όλα αυτά πάνω στη σκηνή. Μα ακριβώς όπως υπάρχουν στις μνήμες μου. Πολλές φορές μπερδεμένα και άλλες φορές ξεκάθαρα, ή ακόμη και η μιά μουσική πλεγμένη μεσ την άλλη. Πλεγμένο ακόμη και το Χθες και το Σήμερα, αλλά όλα αυτά χωρίς καμμιά ενοχή. Ίσως για κάποιους θα έπρεπε να είναι η παρουσίαση πιο οργανωμένη, τότε όμως θα έφτανε σε μια επιτήδευση και όχι μια άμεση, ειλικρινή κατάθεση απο μέρους μου, που αυτό ειναι και το ζητούμενο πιστεύω για ένα καλλιτέχνη και συγκεκριμένα αυτό που θέλει να παρουσιάσει.

Το Strange Fruit είναι ένα από τα πιο γνωστά αντιρατσιστικά τραγούδια που τραγούδησε η Billy Holiday. Για ποιό λόγο επιλέξατε αυτόν τον τίτλο;Πιστεύετε οτι το κοινό του Μεγάρου Μουσικής είναι ώριμο και ανοιχτό να υποδεχτεί τη συνύπαρξη πολλών ειδών μουσικής –τα blues, τα spirituals, τα gospels, τα slave songs, τα τραγούδια της φυλακής,το rock, την όπερα - σε μία συναυλία;  

Πιστεύω για τους περισσότερους ειναι φανερό σήμερα γιατί  χρησιμοποιώ τον τίτλο STRANGE FRUIT, για όσους βέβαια γνωρίζουν το αντιρατσιστικό τραγούδι της Billie Holiday. Η κοινωνία μεσ τον χρόνο γίνεται ολοένα και πιο ρατσιστική. Οι φυλετικές διακρίσεις, και το κυνήγι των ‘Διαφορετικών’ δίνει και παίρνει σε όλες τις χώρες, αλλά και ιδιαίτερα σήμερα στην Ελλάδα. Στην συναυλία μου, ΝΑΙ!! Ακριβώς αυτό ήθελα να το τονίσω. Αυτό! Δεν είναι καθόλου τυχαία η αναφορά μου στα τραγούδια της φυλακής Slave songs, Gospels, Spirituals και Blues. Πέρα απο το ότι οι φωνές των τραγουδιστών, όπως π.χ της Mahalia Jackson ή και άλλων είναι για μένα ερμηνευτικά και φωνητικά μοναδικές. Θέλησα να προβάλλω και δύο τραγούδια χαρακτηριστικά Slave songs και να τα τραγουδήσω. Αυτά ειναι το Rosie’, τραγούδι της φυλακης και το No More my Lord’. Θεωρώ, ότι αυτός ο τίτλος του τελευταίου τραγουδιού, αλλά και το περιεχόμενό του έρχεται σε απόλυτη συμφωνία με το κοινωνικό καθεστώς στην Ελλάδα καταπιέζοντας σήμερα κάθε Έλληνα πολίτη, που έχοντας ξεπεράσει τα όριά του, λέει αγανακτισμένος: NO MORE MY LORD = ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Και φυσικά μου βγαίνει Θυμός!

Θα ήθελα επίσης να αναφέρω, ότι μέσα στην συναυλία αυτή μου δίνεται η ευκαιρία να προβάλλω την ‘διαφορετικότητα’, με την οποία νοιώθω σύμμαχος. Δεν μιλάω μόνο για τα διαφορετικά είδη της μουσικής, γιατί οι μουσικές μου μνήμες καλύπτουν ένα μεγάλο φάσμα μέσα στην ιστορία της μουσικής απο διαφορετικά είδη, όπως Rock, Musical, Άριες του Henry Purcell απο ‘Διδώ και Αινεία’και ‘Βασιλιά Αρθούρο’,Vivaldi και Verdi, αλλά και να τονίσω ιδιαίτερα τις διαφορετικές φωνές, χροιές, αλλά και ερμηνείες σε κάθε είδος, όπως ειναι αυτές της Κontralto, Soprano ή του Βαρύτονου.

Iδιαίτερα θέλω να δώσω έμφαση και γι αυτό επιλέγω την φωνή με την ιδιαίτερη χροιά του Κόντρα Τενόρου, όπως ειναι οι φωνές των Klaus Nomi και Andreas Sholl Φωνές διαφορετικές που πάντα με γοήτευαν, με ενοχλούσε όμως το γεγονός ότι ένας άντρας που έχει το προτέρημα να έχει γυναικεία φωνή σοπράνο, πολλές φορές προκαλεί κάποιους στο να παρεξηγούν αυτή τη δυνατότητα του, εκφράζοντας απέναντί του έναν ρατσισμό, ενω αντίθετα θα έπρεπε να σέβονται και να θαυμάζουν τους τραγουδιστές αυτους με τις δεξιοτεχνικές φωνητικές τους ικανότητες, που σαφώς ξεπερνούν πολλες φορές ακόμη και μια φωνή σοπράνο.

Σε ότι αφορά την ερώτησή σας, αν το κοινό του Μεγάρου είναι έτοιμο, ώριμο να επικοινωνήσει με ενα πρόγραμμα διαφορετικών ειδών μουσικής, δεν βλέπω γιατί θα είχε οποιαδήποτε δυσκολία. Γιατί δεν βλέπω πιά ότι υπάρχουν αυτά τα διαχωριστικά όρια ανάμεσα σε κοινό του Μεγάρου και μη. Προσωπικά δεν είμαι τακτικός θαμώνας του Μεγάρου, όμως παρακολουθώ ότι με ενδιαφέρει ανεξάρτητα απο το που παρουσιάζεται και φυσικα και στο Μέγαρο. Άλλωστε θάταν ανόητο, αφού παρουσιάζω για τρίτη συνεχόμενη χρονιά συναυλία στο Μέγαρο να πω κάτι αντίθετο..., θα μπορούσε όμως νάναι και πολύ απλά ενα θέαμα η μια συναυλία στο δρόμο..αρκεί να μου άρεσε και με μεγάλη χαρά θα παρακολουθούσα.

Το έργο σας είναι ευρέως γνωστό σε Ελλάδα και εξωτερικό και έχετε συμμετάσχει σε διεθνή φεστιβάλ και έχετε δώσει πολλές συναυλίες. Υπάρχει κάποιο όνειρό σας που δεν έχει εκπληρωθεί ακόμα;

Το όνειρο μου, σε καιρούς δύσκολους, όπως ζούμε σήμερα, όλοι εμείς οι καλλιτέχνες και όχι μόνο, είναι να μπορούμε να έχουμε το ψυχικό απόθεμα που χρειάζεται για να συνεχίζουμε. Ακόμη και στην περίπτωση που δεν υπάρχουν χορηγοί και ιδιαίτερα μιλώντας για την μη εμπορική μουσική,την πρωτοποριακή, που σπάνια υποστηρίζεται!, να έχουμε την οικονομική δυνατότητα και αυτονομία να παρουσιάζουμε τα έργα μας, κάτι που παλιοτερα, αλλά ακόμη πιο πολύ σήμερα φαίνεται θαμπό για να μην πω σχεδόν ανέφικτο. Να μπορούν με λίγα λόγια όλοι να ακουστούν, γιατί υπάρχουν πολλοί αξιόλογοι δημιουργοί, που ποτέ δεν ακούστηκαν. Όλα αυτά πιστεύω ότι χρειάζονται, για να τολμάμε να λέμε, ότι αυτό που ονομάζουμε Τέχνη και επομένως δημιουργία και ελεύθερη έκφραση συνεχίζεται.

Ποιά είναι η φιλοσοφία σας;

Η φιλοσοφία μου, αν θα μπορούσα να την μεταφράσω στο πως βλέπω την ζωή, την κοινωνία και την συμμετοχή μου μέσα σ αυτή, είναι κάτι που δυσκολεύομαι να αναλύσω ολοκληρωμένα και απλά στα πλαίσια μάλιστα μιας συνέντευξης, αλλά μπορώ όμως να πω με μεγάλο ψυχικό βάρος και πόνο, ότι ίσως, ένα μεγάλο τμήμα της, έχει ήδη καταχωρηθεί στην Ουτοπία. Παρ’ όλα αυτά, κάπου ενδόμυχα πιστεύω και νομίζω οτι το παλεύω ίσως κάπου όπου μπορώ και αυτό είναι! ....σε μιά κοινωνία δικαιοσύνης και ισότητας μεταξύ των ανθρώπων ανεξαρτητου φυλου και χρωματος.


Διαβάστηκε 1431 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014 21:02