Θέατρο - Χορός

Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017 14:31

Το «Μπεντ» του Μάρτιν Σέρμαν, στο Θέατρο Ανεμώνα

Γράφτηκε από τον

Με ένα από τα σπουδαιότερα έργα αγάπης του σύγχρονου θεάτρου, το οποίο αποτέλεσε ορόσημο στην 15ετή πορεία του, το «Μπεντ» του Μάρτιν Σέρμαν, προτείνει από τις 7 Οκτωβρίου το Θέατρο Ανεμώνα. 

Το πολύκροτο έργο είχε ανέβει στις αρχές του 2004 στην σκηνή του Θεάτρου Ανεμώνα και 13 χρόνια αργότερα ανεβαίνει ξανά, στην ίδια μετάφραση-του Γιώργου Θεοδοσιάδη - και με την υπογραφή του ιδίου σκηνοθέτη (Βαρνάβας Κυριαζής) και με τους ίδιους ηθοποιούς στους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους (Αντρέας Τηλεμάχου και Μαρίνος Ξενοφώντος ως Μαξ και Χορστ αντίστοιχα).

 ομάδα των υπόλοιπων συντελεστών διαφέρει. Σκηνικά και Κοστούμια υπογράφει ο Λάκης Γενεθλής και Φωτιστικό σχεδιασμό ο Βασίλης Πετεινάρης. Τους υπόλοιπους ρόλους υποδύονται οι ηθοποιοί: Κωνσταντίνος Δημητρίου, Αντώνης Λαπηθιώτης, Γιώργος Τζωρτζής, Γιώργος Ονησιφόρου, Νικόλας Πέτρου. Το μακιγιάζ είναι της Γιώτας Τσιολάκκη. 

Το έργο προκαλεί έντονα συναισθήματα στους θεατές και φυσικά στους ιδίους τους συντελεστές. Η ιστορία του έργου αρχίζει την νύχτα των μεγάλων μαχαιριών (Ιούνης 1934 στην ναζιστική Γερμανία). Ο


Tango Por Dos σημαίνει τάνγκο για δύο, αλλά η σπουδαία ομάδα του Miguel Ángel Zotto αποτελείται από 18 εξαιρετικούς χορευτές και 6 βιρτουόζους μουσικούς, έτοιμους να ανάψουν τη φωτιά του πάθους του αυθεντικού αργεντίνικου τάνγκο στα τέλη Μαρτίου στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής.

Ο Miguel Ángel Zotto, χορογράφος, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής τού Tango Por Dos, κάνει μία αναδρομή στην ιστορία του χορού, ζωντανεύοντας με τις χορογραφίες του μία πορεία που ξεκινά από τη γέννηση του τάνγκο στην καρδιά της λατινικής Αμερικής, το σμίλευμα του χορού στα χαμαιτυπεία, τη θριαμβευτική είσοδό του στα μεγάλα σαλόνια και την τελική στέψη του ως απόλυτου χορού του έρωτα και του πάθους. 


ΠΑΘΟΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΘΕΑΜΑ

Οι Tango Por Dos φέρνουν στην Αθήνα το Raíces Tango, ένα υπερθέαμα χορού, μουσικής, κοστουμιών και φώτων αντάξιο της ιστορίας του θρυλικού χορού της Αργεντινής.

Η παράσταση, που παντού όπου παρουσιάζεται στέφεται με τεράστια επιτυχία, πλαισιώνεται από την αγάπη του κοινού και

«Το τελευταίο ψέμα», ένα από τα πιο δημοφιλή έργα του Μιχάλη Κακογιάννη που προβλήθηκε στις αίθουσες το 1958 με πρωταγωνίστρια την Έλλη Λαμπέτη και με μουσική του Μάνου Χατζιδάκι, παρουσιάζεται για πρώτη φορά επί σκηνής, στο -2 του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης.

Ο Μιχάλης Κακογιάννης συνθέτει με το «Τελευταίο Ψέμα» ένα ρέκβιεμ για τη σήψη και την παρακμή της κυνικής και επιπόλαιης εύπορης τάξης που προήλθε από τα ερείπια της Κατοχής και του Εμφυλίου.

Η ματιά του δημιουργού καταγράφει με χειρουργική ακρίβεια αλλά και με ευαισθησία σεισμογράφου μια εποχή ραγδαίων ηθικών εκπτώσεων και γι αυτό ανήκει στις καλύτερες στιγμές του ελληνικού νεορεαλισμού.

Η διαχρονική αξία του έργου γίνεται εμφανέστερη σήμερα που το τέλος μιας εποχής ψευδαισθήσεων φέρνει ολόκληρη τη χώρα μπροστά στα νέα της ψέματα. 

Ο Ένκε Φεζολλάρι, με οδηγό το διάσημο σενάριο, χρησιμοποιώντας και τις επιπλέον σκηνές που δεν είχαν συμπεριληφθεί στην ταινία, υπογράφει τη σκηνοθεσία της παράστασης, στην οποία πρωταγωνιστούν ο Αντώνης

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017 10:04

''Οιδίπους Τύραννος'' του Σοφοκλή: στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Γράφτηκε από τον

Το εμβληματικότερο ίσως δράμα της αρχαίας γραμματείας, τον «Οιδίποδα Τύραννο» του Σοφοκλή, προσεγγίζουν, μέσα από την παράσταση «Η πράξη μου τότε υπάρχει πάντα;», οι απόφοιτοι της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών –και νυν Ομάδα Boi–, η οποία ανεβαίνει για δύο μόνο βραδιές στην Αίθουσα Νίκος Σκαλκώτας την Τετάρτη 8 και την Πέμπτη 9 Μαρτίου (ώρα έναρξης 20:00) στο πλαίσιο του Κύκλου Θέατρο στο Μέγαρο.

Η παράσταση αποτελεί μια ερευνητική προσέγγιση στο ανεξάντλητο υλικό του «Οιδίποδα Τυράννου», υπό την καθοδήγηση των καθηγητών της Δραματικής Σχολής του Ωδείου Αθηνών Αργύρη Ξάφη (διδασκαλία επεισοδίων), Αμαλίας Μουτούση (διδασκαλία χορικών) και Αμάλιας Μπένετ (κινησιολογία).

Πρόκειται για μια μελέτη εν εξελίξει πάνω στο αρχαίο δράμα και τα θέματα που αυτό θίγει καθώς και στα αρχέτυπα δίπολα (γνώση- άγνοια, άνθρωπος-θεός, πίστη-λογική, φως-σκοτάδι).

Οι ηθοποιοί έρχονται αντιμέτωποι με το παιχνίδι της αλλεπάλληλης εναλλαγής προσώπων, τη δυναμική του λόγου ως μέσου δράσης και τη σύμπτυξη των δύο κεντρικών πυλώνων

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017 12:07

Δαιμονισμένοι του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι

Γράφτηκε από τον

Σε μια επαρχιακή πολιτεία της τσαρικής Ρωσίας των μέσων του 19ου αιώνα, όπου ανθεί «η ελευθεριάζουσα σκέψη, η ακολασία και ο αθεϊσμός»,κάτι μεγάλο είναι στα σκαριά.

Η τοπική «πεντάδα» ανακηρύσσεται ως η εκλεκτή που θα δώσει το εναρκτήριο λάκτισμα της επανάστασης.

Η δουλειά που έχει κάνει στην προετοιμασία ξεχωρίζει για τη διακριτικότητα, τη μεθοδικότητα και την αποτελεσματικότητά της.

Το σημείο μηδέν είναι τώρα. Η θεωρία πρέπει να γίνει πράξη. 


Εξερευνώντας τις ρίζες των ιδεών και των ψυχικών διεργασιών, ο λόγος του Ντοστογιέφσκι παραμένει πάντα επίκαιρος και πύρινος.

Σε ένα από τα κορυφαία του μυθιστορήματα, βαθιά πολιτικό ως προς τη σύλληψή του και καθηλωτικό ως προς τους χαρακτήρες και τη δράση του, ο μεγάλος Ρώσος μυθιστοριογράφος διαχειρίζεται

ζητήματα ηθικής και ιδεολογίας, προκαλώντας τον προβληματισμό με υψηλή αίσθηση πνευματικότητας.

Η Πατρίσια Απέργη επιστρέφει στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση με το Cementary, από 1 έως 3 Μαρτίου 2017, λίγο προτού ταξιδέψει με την παράσταση στη Λυών και τη Μασσαλία.

Η χορογράφος υποστηρίζει ότι «ανήκουμε σε μια γενιά που μας έχουν αρπάξει το μέλλον.

Η μεγαλύτερη μορφή αντίστασης είναι να μπορείς να ονειρευτείς το μέλλον σου με αισιοδοξία και όχι προς την κατεύθυνση της καταστροφής.» 

Η Απέργη, μια χορογράφος σε διαρκή διάλογο με την εποχή της και τα συνεχώς μεταβαλλόμενα κοινωνικά δεδομένα, μετά από τα era povera και Πλάνητες, βάζει και πάλι την πόλη στο προσκήνιο, για να τροφοδοτήσει σκέψεις γύρω από τους δυνατούς τρόπους (επανα)κατοίκησης.

Μεσούσης της κρίσης, κόντρα στις κυρίαρχες «πένθιμες» αντιλήψεις, η πόλη εξακολουθεί να παραμένει ο κατεξοχήν χώρος στον οποίο οι κοινωνικές σχέσεις δημιουργούν διαρκώς τις συνθήκες για μια πιο αισιόδοξη απεικόνιση της ζωής.

Ένα γενναίο εγχείρημα, με μουσική του Βασίλη Μαντζούκη και «συνοδοιπόρους», σε αυτή την ιδιαίτερη χαρτογράφηση,
μερικούς από

Τετάρτη, 08 Φεβρουαρίου 2017 10:10

Tο Nederlands Dans Theater στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Γράφτηκε από τον

Η ομάδα-φαινόμενο του σύγχρονου χορού, το Nederlands Dans Theater (NDT 1), επιστρέφει στο Μέγαρο την Παρασκευή 3, το Σάββατο 4 και την Κυριακή 5 Μαρτίου για τρεις βραδινές παραστάσεις (ώρα έναρξης 20:00) στην Αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη, με τρία έργα που παρουσιάζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα.

Το διάσημο χορευτικό σύνολο θα ερμηνεύσει τη νέα χορογραφία των León και Lightfoot με τίτλο «Singulière Odyssée» που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στις 2 Φεβρουαρίου 2017 στη Χάγη και βασίζεται στην καινούρια μουσική δημιουργία «Εxiles» του διεθνώς αναγνωρισμένου σύγχρονου συνθέτη Max Richter.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει επίσης το έργο «Shut Eye» της Sol León και του Paul Lightfoot (πρώτη παγκόσμια: 29/4/16, Χάγη) και τη χορογραφία «The Statement» της Crystal Pite (πρώτη παγκόσμια: 4/2/2016). 

Η εμφάνιση της κορυφαίας χορευτικής ομάδας στην Αθήνα εντάσσεται στον κύκλο Χορός στο Μέγαρο και πραγματοποιείται με τη χορηγία του Ομίλου Επιχειρήσεων Μυτιληναίος.


Έναρξη προπώλησης: Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου

Πληροφορίες
www.megaron.gr
210 72 82 333

Δευτέρα, 06 Φεβρουαρίου 2017 10:04

'' Η Νύχτα '' της Rebecca Prichard στο Θέατρο Παραμυθίας

Γράφτηκε από τον

To Iνστιτούτο Πειραματικών Τεχνών παρουσιάζει H NYXTA! YARD GAL της Rebecca Prichard

 

AΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΣΗΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ:


Το σκοτάδι απλώνεται πάνω από την Ευρώπη!

Μια παρέα κοριτσιών ξεκινούν μέσα στην Νύχτα του κόσμου την πιο μεγάλη περιπέτεια, αναζητούν μια έξοδο κινδύνου, έναν τρόπο διαφυγής και εναντίωσης στους κανόνες, τις απαγορεύσεις και τις εντολές.

Ανακαλύπτουν τελικά το πιο τρομακτικό μέρος που μπορεί να ταξιδέψει ο άνθρωπος: το σκοτάδι που κρύβει ο καθένας μας μέσα του.

Ζούμε παγιδευμένοι ανάμεσα στις επιθυμίες και τις αυταπάτες, τα εικονικά πρότυπα του εμπορεύματος και την πηγαία ενστικτώδη ανάγκη για εξέγερση και δραπέτευση.

Αδίστακτοι επιχειρηματίες, κυνικοί εγκληματίες, φασίστες και ιδιοτελή παράσιτα, διεφθαρμένες κρατικές αρχές, μοναξιά και απαθή βλέμματα και φρενιασμένες σκιές, μια φυλακισμένη κοπέλα σκέφτεται τις παλιές της φίλες κλεισμένη στην απομόνωση.

Σίδερο, τσιμέντο, γυάλινες οθόνες και άνθρωποι ξεχασμένοι σε δερμάτινους καναπέδες, η Μητρόπολη είναι ένα τέρας που κατασπαράζει την ανθρωπότητα για να παράγει ένα φανταχτερό τίποτα.

Η Νύχτα είναι

Παρασκευή, 03 Φεβρουαρίου 2017 09:43

Ο Κουρέας της Σεβίλλης, στην Εθνική Λυρική Σκηνή

Γράφτηκε από τον

Ο Κουρέας της Σεβίλλης, ένα από τα πιο αγαπημένα έργα του ελληνικού κοινού, επιστρέφει στην Εθνική Λυρική Σκηνή, μέσα από τη σύγχρονη ματιά του σκηνοθέτη Φραντσέσκο Μικέλι.


Η ανατρεπτική παραγωγή του αριστουργήματος του Τζοακίνο Ροσσίνι, σε μουσική διεύθυνση του Αναστάσιου Συμεωνίδη και της Ζωής Τσόκανου θα παρουσιαστεί από τις 18 Φεβρουαρίου και για οκτώ μόνο παραστάσεις στο Θέατρο Ολύμπια. 

Η εντυπωσιακή παραγωγή, η οποία πρωτοπαρουσιάστηκε την περασμένη σεζόν στο Θέατρο Ολύμπια και στην συνέχεια ταξίδεψε στο Τεάτρο Κομουνάλε της Μπολόνιας, φέρνει την ιστορία του Φίγκαρο στην ψηφιακή εποχή, φωτίζοντας τον - μεταξυ ονείρου και πραγματικότητας- κόσμο της Ροζίνας.
 
Το έργο δεν χρειάζεται συστάσεις. Η πνευματώδης, σβέλτη και ιδιαίτερα μελωδική μουσική ντύνει μια σειρά από κωμικές καταστάσεις, καθώς ο κουρέας Φίγκαρο βοηθά τον κόμη Αλμαβίβα να παντρευτεί την όμορφη Ροζίνα, η οποία κατοικεί με τον ηλικιωμένο προστάτη της Δόκτορα Μπάρτολο, που την προορίζει για τον εαυτό του. 

Ο Φραντσέσκο Μικέλι, καλλιτεχνικός διευθυντής

Δον Ζουάν του Μολιέρου, αυτό το αριστούργημα του κλασικού ρεπερτορίου, το έργο που πολεμήθηκε στην εποχή του όσο κανένα, ανεβαίνει σε μια σύγχρονη εκδοχή από τον Μιχαήλ Μαρμαρινό, ενσωματώνοντας γύρω από τον πυρήνα του θραύσματα κι από άλλους Δον Ζουάν της παγκόσμιας λογοτεχνίας και ακροβατώντας στα σύνορα δύο γλωσσών: του σινεμά και του θεάτρου.

 

Ο Δον Ζουάν, αυτός ο αιώνιος εραστής, που ζει μέσα από τα πάθη του, που είναι σε μια διαρκή κίνηση, που αδημονεί να γευτεί τις χαρές της ζωής, ο σκεπτικιστής που δεν αρνείται να διαπραγματευτεί με το μεταφυσικό, προκαλεί τη συντηρητική κοινωνία της κάθε εποχής, αμφισβητώντας κανόνες, αναδεικνύοντας την υποκρισία, παραβιάζοντας κοινωνικά ταμπού.

 

Με την αξεπέραστη γοητεία του, την αίσθηση ελευθερίας που τον διαποτίζει και το οξύ πνεύμα του, εκθέτει τους εχθρούς του αλλά και τον εαυτό του.

 

Ένας ήρωας-μύθος και ένα έργο-αίνιγμα που θίγει μεγάλα ερωτήματα της ανθρώπινης φύσης: την επιθυμία,